دلم آخر به وصالش برسدجان به پیوند جمالش برسد

زار از آن گریم تا گوهر اشکبه نثار لب و خالش برسد

نو به نو شیفته گردم چو به مننو به نو پیکِ خیالش برسد

دل دیوانه بشیبد هر ماهچون نظر سوی هلالش برسد

صبر شد روزهٔ هجران بگرفتتا مگر عید وصالش برسد

گرچه فتراک وصال است بلنددستم آخر به دوالش برسد

پر و بالی بزند مرغ امیدگر ز دولت پر و بالش برسد

روز امید به پیشین برسیدترسم آوخ که زوالش برسد

یاد خاقانی اگر کم نکندبر فلک سِحر حلالش برسد

Könlüm yetər, nəhayət, o vüsalə,
Can qovuşar o gül üzlü cəmalə.

Ağlayıram ki, göz yaşım incitək,
Səpələnsin gül dodağa, o xalə.

Mən cürbəcür onu xəyal edəndə,
Məcnun olub, düşürəm min xəyalə.

Dəli könlüm yarpaq kimi titrəyər,
Hər düşəndə gözüm o cüt hilalə.

Səbrim tutmuş indi hicran orucu,
Bəlkə bir gün çatsın eydi-vüsalə.

Ucadırsa vüsalmın məqamı,
Çatar axır əlim qəsri-cəlalə.
Qanad çalar ümidimin bülbülü,
Bir güc alsa səndən o pərrü balə.

Vüsalına nə tez çatdı bu könlüm,
Qorxuram ki, vaxtsız gələ zəvalə.

Xaqanini tez-tez yada salsa yar,
Onun şeri çatar yüksək kəmalə.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation