جان بخشمت آن ساعت کز لب شکرم بخشیدانم که تو ز آن لب‌ها جانی دگرم بخشی

Can bəxş edərəm cana gər ləblə şəkər versən,Ləbdən mənə, dildarım, bir cani-digər versən.

تب‌هاست مرا در دل وان نیشکر اندر لبآری ببرد تب‌ها گر نیشکرم بخشی

Qızdrrmalıdır qəlbim, ləlində də neyşəkkər,Qızdrrmamı dəf eylər neyşəkkər, əgər versən.

با تو به چنین دردی دل خوش نکنم حقاالا که به عذر آن دردی دگرم بخشی

Səndən belə bir dərdlə xoşdil deyiləm cana,Razı olaram bundan bir dərdi-betər versən,

دوشم لقبی دادی، کمتر سگ کوی خودمن کیستم از عالم تا این خطرم بخشی

Kuyindəki itdən də əskik mənə ad verdin,Məndə bu ada layiq varsa bir əsər, ver sən!

تو ترک سیه چشمی، هندوی سپیدت منخواهی کلهم سازی، خواهی کمرم بخشی

Sən bir qaragöz türksən, ağ bir qulunam mən də,Xoşdur mənə tac versən, yainki kəmər versən.

پروانهٔ جان‌بازم پر سوختهٔ شمعتمی‌افتم و می‌خیزم تا باز پرم بخشی

Pərvanəsiyəm eşqin, şəmində pərim yanmış,Çırpınmadayam, cana rəhm et, mənə pər ver sən

از غمزه و لب هر دم، دریا صفتی با منگه کشتن من سازی، گاهی گهرم بخشی

Qəmzənlə, dodağınla qarşımda dənizsən, bil,Gah canıma qəsd eylə, gah dürrü göhər ver sən!

گفتی که به خاقانی وقتی گهری بخشمبَخشودنی‌ام بالله، وقت است اگرم بخشی

Xaqaniyə söz verdin bir vaxt göhər verrəm,Mən bəxşişə möhtacam, xoşdur bu səhər versən

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love