شروان به باغ خلد برین ماند از نعیمکز باغ خلد نوبر نعما رسد مرا

دارای دار ملکت او شاه مشرق استکانواع نعمت از در دارا رسد مرا

دریاست شاه و من چو گیا تشنهٔ امیدکز دست شاه تحفهٔ دریا رسد مرا

شروان به فر اوست شرفوان و خیروانمن شکر گوی خیر و شرف تا رسد مرا

امسال پنجم است کز آنجا بیامدمهر روز روزی نو از آنجا رسد مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets