خاقانیا ز نان طلبی آب رخ مریزکان حرص کآب رخ برد آهنگ جان کند

آدم ز حرص گندم نان ناشده چه دیدبا آدمی مطالبهٔ نان همان کند

بس مور کو به بردن نان ریزه‌ای ز راهپی سودهٔ سان شود و جان زیان کند

آن طفل بین که ماهیکان چون کند شکاربر سوزن خمیده چو یک پاره نان کند

از آدمی چه طرفه که ماهی در آب نیزجان را ز حرص در سر کار دهان کند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets