روزی میان بادیه بر لشکر عجمدست عرب چو غمزهٔ ترکان سنان کشید

دیوان میغ رنگ سنان‌کش چو آفتابکز نوک نیزه‌شان سرکیوان زیان کشید

میغ از هوا به یاری آ میغ چهرگانآمد ز برق نیزهٔ آتش فشان کشید

ما عاجز دو میغ که بر دامن فلکقوس قزح علامتی از پرنیان کشید

من در کمان نظاره که ناگه برید بختچون آب در دوید و چو آتش زبان کشید

گفتا مترس ازین گره ناخدای ترسکاینک خدای کعبه بر ایشان کمان کشید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love