منم که یک رگ جانم هزار بازوی خون راند
منم که یک رگ جانم هزار بازوی خون رانداز آنکه دست حوادث زده است بر دل ریشم
رگ گشادهٔ جانم به دست مهر که بنددکه از خواص به دوران نه دوست ماند و نه خویشم
نه هیچ کام برآید ز میر و میرهٔ شهرمنه هیچ کار گشاید ز صدر و صاحب جیشم
هزار درد دلم هست و هیچ جنس به نوعینساخت داروی دردم، نکرد مرهم ریشم
ز کس سخن چه نیوشم حدیث خوش چه سرایمتنور گرم نبینم فطیرها چه سریشم
ز غصه چون بره نالم که سوی میش گذاریکه بر نیارد شاخم بره نیارد میشم
ز سردی نفس من تموز دی گرددچه حاجت است در این دی به خیشخانه و خیشم
ز چار نامه عیان شد که من موحد ناممبه چار کیش خبر شد که من مقدس کیشم
چو نان طلب کنم از شاه عشوه سازد قوتمچو آب خواهم از ایام زهر دارد پیشم
خدایگانا در باب آن معاش که گفتیصُداع ندهم بیشت جگر مخور بیشم
مرنج اگرت بگویم به نان و جامه مرنجانبه نان و جامه رسان از بنان و خامهٔ خویشم
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/xaqani-qite-257
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Çəkmiş yar oxunu, salmış yayına,Bağlamış belinə bu sədaqları.
Qəzəl: Getməz qonaq budur ki aliyi-mədardənGetməz qonaq budur ki aliyi-mədardənTa yetməsə xəbər ona fəsli-bahardən
MiçəkQurdum hər cür torumu, vermədi fayda miçəkə,Sataşır gündə gözüm xörəkdə, çayda miçəkə,
دلم ز پاسِ نفس تار میشود، چه کنموگر نفس کشم افگار میشود، چه کنم