مرغکی را وقت کشتن می‌دوانید ابلهیگفت مقصود از دوانیدنش نازک گشتن است

ما همان مرغیم خاقانی که ما را روزگارمی‌دواند وین دویدن را فذلک کشتن است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate