Gül
Gülümsəyən gözəlliksən,könül açan talesən,Xoş gəlmisən bu bahara,xoş gəlmisən yaza, gül.
Bu qədər ki, yaraşıqsantəbiətə, varlığa,Ancaq sənin haqqın çatırhər qəmzəyə, naza, gül.
Torpaq canın, Günəş dostun,su sirdaşın, od ruhun,Gül ömrünü şaxta vurubdöndərməsin buza, gül.
Ətrin, qoxun nə deməkdi,onu sevənlər bilər,Hədiyyəsən hər oğula,hər sevilən qıza, gül.
Gül yanaqlar, gül dodaqlar,gül nəfəslər içində,Gördüm, dönüb gül olmuşamsəndən yaza-yaza, gül.
2001, 20 mart
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-gul
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
Millət boğulurkən vətənin ac havasında,Məmurlarımız yallı gedir tac havasında.
MənEy gül, rəhmin kəsmə məndən,Valehü heyranınam mən.
Təcnisi-digərÇıxıb gül fəslində seyrə nigarım,Sənalar eylərəm baharü yayə.
FərdDedim: kimdir pərişan eyləyən aşiqlər əhvalın?Səba göstərdi tari-sünbüli-zülfün ki: bu eylər