Güllərin
Könül açdım, nəfəs qatdım, can dedim,Nəfəsinə, qoxusuna güllərin.Bircə-bircə necə çəkim adını,Şeir dedim çoxusuna güllərin.
Yüz il baxsam, baxışından doymaram,Bir çiçəyin solmağına qıymaram.Qədəmimi göy çəmənə qoymaram,Çoxu yana, çoxu sına güllərin.
Ürək verdim ürəyimi duyana,Layla çaldım məni həmdəm sayana.Elə yatıb, inanmıram oyana,Bal qatmışam yuxusuna güllərin.
1977, 9 iyul
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-gullerin
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
Mən
Heç gəlmirsən bulaq üstə,Gündə üç yol gəlirəm mən.
ای شاه جهانگیر جهاندار جهانجویعید است و لب یار و لب جام و لب جوی
Heyf, məndən ol mələksima pəri can istəməzHeyf, məndən ol mələksima pəri can istəməz,Cismi-bimiqdarımı rahində qurban istəməz.
ƏzizimƏzəl səni sevdim, sonra ayrıldımOldu mənə müşkül hallar əzizim