Ağaclar oyanmamış,Əriməmiş dağda qar;Torpağı qızdırmamışNə al günəş, nə bahar,Yol üstündə ən gözəlƏn sevimli bir ağacÇəhrayı çiçəklərdənÖz başına qoydu tac!..

Yoldan ötüb gedənlərBunu görüb şad oldu,Qarlı, çovğunlu günlərKönüllərə yad oldu:Sanki birdən çəkildiQışın ağır yuxusu, –Tutdu bağı-bağçanıÇiçəklərin qoxusu!

Ağac özü də baxdı,Heyran oldu bu hala,Daha da zinət veribHüsnündəki calalaDedi: “Gəlin, insanlar!

Sizinkidir bu çiçək,Sizinkidir başımdaGördüyünüz bu ləçək!Gəlin! Sizə verirəmDövlətimi, varımı,Bu gün çiçəklərimi,Sabah şirin barımı.Gəlin, gəlin! DünyadaHəmişə bahar olsun,Qoy gözəllik, səadətİnsanlara yar olsun!..”Ağac belə söylədi...Birdən əsdi küləklər,Şaxta vurdu ağacı,Soldu o şux çiçəklər.Qış oynatdı son dəfəQılıncını havada,Öldü gözəl o ağacBu dəhşətli davada!..Yox, yox!.. Onu udsa da,Qorxunc ölüm dumanı,Unutmadı insanlarƏsla o qəhrəmanı!..

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring