Qəhrəman ağac
Ağaclar oyanmamış,Əriməmiş dağda qar;Torpağı qızdırmamışNə al günəş, nə bahar,Yol üstündə ən gözəlƏn sevimli bir ağacÇəhrayı çiçəklərdənÖz başına qoydu tac!..
Yoldan ötüb gedənlərBunu görüb şad oldu,Qarlı, çovğunlu günlərKönüllərə yad oldu:Sanki birdən çəkildiQışın ağır yuxusu, –Tutdu bağı-bağçanıÇiçəklərin qoxusu!
Ağac özü də baxdı,Heyran oldu bu hala,Daha da zinət veribHüsnündəki calalaDedi: “Gəlin, insanlar!
Sizinkidir bu çiçək,Sizinkidir başımdaGördüyünüz bu ləçək!Gəlin! Sizə verirəmDövlətimi, varımı,Bu gün çiçəklərimi,Sabah şirin barımı.Gəlin, gəlin! DünyadaHəmişə bahar olsun,Qoy gözəllik, səadətİnsanlara yar olsun!..”Ağac belə söylədi...Birdən əsdi küləklər,Şaxta vurdu ağacı,Soldu o şux çiçəklər.Qış oynatdı son dəfəQılıncını havada,Öldü gözəl o ağacBu dəhşətli davada!..Yox, yox!.. Onu udsa da,Qorxunc ölüm dumanı,Unutmadı insanlarƏsla o qəhrəmanı!..
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zeynal-xelil-qehreman-agac
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Meşədə böyümüş nəhəng bir ağac,Palıdlar içində yaşadı müdam.
İnsanlar, insanlarVar üçün, dövlət üçün,Ad üçün, şöhrət üçün
1. Dedim şeir yazım onaAnadan olmasının 50 illiyi münasibətilə*Dedim şeir yazım ona...
2. Ölüm haqqında söhbətVəfatı münasibətilə*– Öldürdü lap bu dərd bizi,