Urmu səyahətinin icmalı
مردمان این شهر نیز از شدت جهالت و کوتاهی نظر بهجز از خودپرستی و خودرأیی کاری ندارند. چنانکه گفته شد شغلشان هرزهگری و یافهدرایی است. از توسیع دایرهٔ تجارت و تزیید ثروت عمومیه، که منوط به احداث کومپانیها و اتفاق در کارهای بزرگ است، بالمره غافل و بیخبرند. وطن و حب وطن را در نظر ایشان وقعی نیست. غالباً تابع هوای نفس و همیشه در پی فراهم آوردن اسباب عیش و عشرتاند. از وضع حالیهٔ زمان و مقتضیات زمان ابداً آگاهی ندارند. از لذایذ تحصیل علوم و فنون متداوله -که غذای روح است- به کلی بیبهرهاند.
باری، فردای آن روز به عزم سیاحت تبریز حاضر شدیم. رفتیم تا اسب کرایه کنیم. مکاری دیده اسب خواستیم. گفت که «چهار روز صبر کنید! ده پانزده نفر مسافر دیگر نیز هست با ایشان متفقاً برویم.» ناچار بیعانه داده برگشتیم.
در روز موعود چارپادار آمد. دو رأس استر آورده بود. ما نیز اسباب و لوازم سفر را بار کرده رو به طرف تبریز حرکت نمودیم، اما قافله در سیاحت و قطع منازل خیلی سنگین حرکت مینمود. هشت روز راه درنوردیده روز نهم وارد تبریز شدیم. در اثنای راه چیزی که قابل ذکر باشد دیده نشد، ولی در ورود تبریز وضع مملکت قدری دهشتانگیز به نظر آمد. در میان اهل قافله نیز همهمهای بود. یکی از رفقای سفر که از مردم ارومیه بود گفت: «امروز در این شهر حادثهٔ عظیمی باید روی داده باشد. چه در این محلهها دکاکین همه بستهاند. مطلق چیز عمدهای واقع شده است که کوچهها از آینده و رونده خالی است.» واقعاً احدی دیده نمیشد که احوالپرسی شود. تا اینکه قدری هم پیش رفتیم، از دور چند نفری را دیدیم که تند میگذشتند.
یکی از آن میان پرسید که «برادر! در این شهر چه حادثهای اتفاق افتاده که دکانها بسته و از هر سو آثار پریشانی نمایان است؟»
گفت: «معلوم است که خبر ندارید. خانهٔ پیشکار مملکت را اهالی غارت کردند، اما خودش گریخت.»
گفتم: «پیشکار کیست؟»
گفت: «حاکم.»
گفتم: «چهطور؟ خانهٔ حاکم را؟»
مردکه تندی کرده گفت: «من اولوم قمیش قویما.»
من تا حال این لفظ را نشنیده بودم، ملتفت قبح آن نشده، گفتم: «برادر تو را به خدا قسم میدهم درست جواب بده! چه شده؟»
گفت: «باب خانهٔ پیشکار یعنی حاکم مملکت را اهالی شهر چاپیدند.»
گفتم: «تاکنون در هر مملکت ایران که دیده یا شنیدیم، پیشکار و حاکم شهر خانهٔ اهالی را میچاپیدند؛ حالا چهطور شده است که اهالی خانهٔ آنان را میچاپند؟»
گفت:
«چنین است آیین چرخ درشت گهی پشت زین و گهی زین به پشت
زمان هر روز طور دیگر اقتضا میکند. هر چیز در وقت خودش خوش است.» -این را گفته و گذشتند.
حال جلودار و مسافرین را واهمه گرفت. من نیز در اندیشهٔ آنام که چه کنم. رفیق و شناسایی که در این شهر دارم البته در این هنگامه دکان او نیز بسته است. کجا بروم؟ خلاصه، همه ترسان و لرزان در همانجا -که محلهٔ «هفت کچل» میگویند- جلودار در دم کاروانسرایی ما را فرود آورد. خود از دریچه داخل کاروانسرا گشته بعد دالاندار را صدا کرد. آمده در را گشودند، ما هم داخل شدیم. باز فوراً در را بست. حجرهای برای اقامت نشان دادند، رخت در آنجا فرو هشته اقامت گزیدیم. ولی یوسفعموی بیچاره از بیم جان خود، چون بید میلرزید و گریهکنان میگفت که: «بیگ! از اینجا راست به مصر برگردیم. من دیگر تاب مصائب این سفر و سیاحت را ندارم. میترسم عاقبت سر در سر این سودا ببازیم. از آغاز این سیاحت، یعنی از ورود بدین خاک، روزی بر ما بیخطر نگذشته است. نمیدانم دیگر در اینجا به سر ما چه خواهد گذشت؟»
گفتم: «من خیال سیاحت شهر خوی را نیز در نظر داشتم. حالا به شما قول میدهم که اگر از این به سلامت خلاص شدیم، دیگر صرفنظر کرده یکسر به سوی مصر رهسپار شویم و بعد از آن اختیار سیاحت من با شما باشد، به هر طرف که عنان کشیدی برویم.»
آن شب را به هزار واهمه بهسر برده سحرگاهان دیدم که خبری نیست. بازار و دکاکین شهر همه باز است و مملکت ساکت. ما نیز از آن بیغوله فراز آمده راه بازار و دکان رفیقی را که داشتم پیش گرفته، پس از پرسیدن در یکی دو نقطه، به دکان او رسیده سلام دادم. بعد از معرفی خود، آن دوست عزیز برخاسته از سر و صورت من بوسیده و به کمال مهربانی احوالپرسی کرده گفت: «از مصر داداش هر هفته در مکتوب خودشان احوال سلامتی و ورود شما را از من میپرسد. گویا والدهٔ شما خیلی نگران بوده است. در آخرین کاغذ به تأکید تمام نوشته است که ورود شما را به واسطهٔ تلگراف خبر بدهم.»
پس آدم خود را خواسته بدین مضمون تلگرافی نوشت که «ابراهیم وارد شد.» به آدمش سپرد که این را برده در فلانجا به فلان شخص بده و از من سلام برسان که این را به فرانسوی بنویسد، پس از آن به تلگرافخانه داده زود برگردید. بعد از این سپارشات از من پرسید: «پس اشیاء و اسباب شما کجاست؟»
گفتم: «ما دیروز رسیدیم. شهر پر آشوب و دکانها همه بسته بود. ناچار در «هفتکچل» به کاروانسرای فرود آمدیم. راستی، برادر! دیروز آن چه هنگامه بود که مردم این شهر برپا کردند؟»
گفت: «آقا جان! اینجا تبریز است، هر چه میخواهند میکنند. بعد تفصیلش را به شما نقل مینمایم.»
گفتم: «من در هیچجا نشنیدم که رعیت خانهٔ حاکم را غارت کنند.»
گفت: «در تبریز آنچه به خیال کسی نمیآید میکنند.»
در این اثنا، آدمش از تلگرافخانه برگشته بود. او را با یوسفعمو فرستاد که اسباب خردهریز ما را از کاروانسرا به خانهاش نقل دهند. طرف عصری نیز دکان را بسته رفتیم به خانه.
در اثنای راهگذار ما به کوچهای افتاد. دیدم در دم در عمارتی، چند تن سرباز «چاتمه» زده به قراولی ایستادهاند.
پرسیدم: «اینجا خانهٔ کیست؟»
گفت: «خانهٔ یک نفر تاجر است، تازه از سفر آمده. حکومت احتراماً سرباز فرستاده است چاتمه زدهاند.»
گفتم: «درست نفهمیدم.»
مکرر گفت.
گفتم: «بابا! این چه معنی دارد؟ به احترام تاجری سرباز فرستادن و چاتمه زدن در کجا دیده و شنیده شده است؟ یعنی چه؟ تاجری تازه از سفر آمده ممکن است. اما برای احترام آن تاجر سرباز در او به قراولی گماشتن چرا؟ این شخص به حکومت مملکت نیامده، از امرا و صاحبمنصبان لشکری نیست و خانهاش دیوانخانه نیست. امری بسیار غریب است!»
گفت: «علی ایحال! قاعدهٔ مملکت چنین است.»
آنگاه دست تأسف به همدیگر سوده گفتم: «حالا شبههای نماند که درد این ملک و ملت بیدواست. رعیت و تجار نیز راه بدی پیش گرفتهاند. از امثال این تجار نیز منفعت برای مملکت سهل است، به جهت اولادشان هم فایدهای نیست. زیراکه رندان حکومتی ایشان را نیز به پارهای احترامات مجعولیه به خودشان مشتبه کردهاند، پس هر چه از خود و سایرین در دست دارند به سبب اینگونه بلندپروازیهای بیمعنی در اندک زمانی خواهند باخت. این مردمان خانهبرانداز، به هر رنگی که باشد، اینجور تاجران را به الفاظ بیمعنی «بفرما، بهسر مبارک شما، جناب عالی»، و غیره تمام خواهند کرد. بیچاره اولاد ایشان که پس از عزت به انواع خواری مبتلا خواهند شد!»
گفت: «دو سه سال پیش از این، مشهدی محمد نام تاجری را -چنانکه شما میگویید- به همین وسایل بر خود مشتبه نمودند و در ظرف اندکمدتی اندوختهٔ زیادی از او تلف شد و هر چه داشت تمام کردند. آخرالامر، خود نیز چون روی بازگشتن به وطن نداشت در غربت جان داد و چیزی به باقی ماندگان باز نگذاشت. بیچاره سخت مشتبه شده بود. در این شهر از این چیزهای غریب -که همه در نظر اعتبار مردمان بریکبین و مآلاندیش موجب هزارگونه عبرت است- خواهید دید. عجبتر آنکه بسا کسان در حالتی که با چشم خودشان این شگفتیهای عبرتانگیز را میبینند باز متنبه نمیشوند.»
چون به خانه رسیدم دیدم عمارت عالی و خوبی است. چند اتاق بیرونی داشت نشستیم. چند مجموعهٔ شیرینی و بعض میوهها برای تشریفات ما چیده بودند. مشغول صحبت شدیم.
در اثنای صحبت گفت: «داداش از مصر تمامی احوالات شما را به من نوشته است که در غیرت و تعصب ملتی سرآمد ایرانیان است. مقصود شما را از این سیاحت نوشته ولی میگوید کاش نرفتی و ایران را ندیدی؛ چه، میدانم که اکنون برای او خیلی بد خواهد گذشت.»
گفتم: «چه باید کرد؟ وطن ماست، بایستی سینیم. خیال داشتم هر گاه جایی را از مشهد، طهران، برای اقامت مناسب یافتم خانهای خریده به وطن اصلی خود برگردم.»
گفت: «چهطور شد؟ جایی را پسند کردی؟»
بیاختیار آهی کشیده گفتم: «نه!»
گفت: «آه چرا میکشی؟»
گفتم: «بیاختیار از دلم آه برخاست وگرنه موجب آه چیزی نیست.»
گفت: «چه دیدی؟»
گفتم: «هر چه دیدنی و ندیدنی بود دیدم. تنها یک چیز ندیدم که منتهای مقصود من آن بود.»
گفت: «مقصود شما چه بود؟»
گفتم: «دیدن مکتب که مایهٔ تمامی سعادت و نیکبختیهاست. امروزه قوت دولت، عزت ملت و آبادی مملکت همه منوط به بودن مکتب است و بس!»
در این صحبت بودیم که به شام خبر کردند. رفتیم سر سفره، شام صرف شد. پس از شام باز چایی آوردند یک پیاله خوردیم.
پس از اندکی صحبت صاحبخانه گفت: «شما هنوز از رنج راه نیاسودهاید قدری زودتر بخوابید تا راحت شوید.»
خوب هم دریافته بود. رختخواب انداختند خوابیدیم.
Sabahısı gün Təbrizi səyahət etməyə hazırlaşdıq. Gedib at kirə eləmək istədik. Çarvadar dedi ki, gərək dörd gün də səbr eləyəsiniz, on beş nəfər də başqa müsafir var, birlikdə gedərik. Əlacsızlıq üzündən beh verib qayıtdıq. Vəd edilmiş gün gəlib çıxdı. İki baş qatır gətirmişdi. Yüklərimizi çatıb, Təbrizə yola düşdük. Amma karvanımız yollarda çox ləngiyirdi. Səkkiz gün yol getdikdən sonra doqquzuncu gün Təbrizə varid olduq. Yolda yazılası bir şeyə rast gəlmədik. Amma Təbrizə çatdıqda şəhərdəki vəziyyətin bir qədər dəhşətli olması nəzərə çarpırdı. Karvanın içərisində də bir səs-küy qopdu. Bizimlə gələn urmululardan biri dedi:
“Deyəsən bu gün şəhərdə böyük bir hadisə üz vermişdir. Çünki bu məhəllələrdəki dükanların hamısı bağlanmışdır. Elə mühüm bir hadisə üz verdiyi üçün də küçələrdə get-gəl yoxdur.”
Doğrudan da, heç bir kəs görünmürdü ki, adam ondan qəziyyəni xəbər alsın. Bir az da yol getdik. Uzaqdan sürətlə gəlib keçən bir neçə adam göründü. Karvandan bir nəfər onlardan soruşdu:
“Ay qardaş, bu şəhərdə nə olubdur ki, dükan-bazar bağlanıb, hər tərəfdə qarışıqlıq əlaməti görünür?”
Onlardan biri cavab verdi:
“Görünür heç nədən xəbəriniz yoxdur. Əhali tökülüb peşkarın evini taladı. Amma peşkar özü qaçdı.”
Mən dedim:
“Peşkar kimdir?”
“Hakimdir,” -- dedi.
Dedim:
“Necə? necə?... Hakimin evini dağıtdılar?”
Kişi hövsələdən çıxıb dedi:
“Mən ölüm, qəmiş qoyma.”
Doğrusu, indiyədək mən belə bir söz eşitməmişdim. Ona görə də bu ləfzin ədəbsiz bir ifadə olduğunu başa düşməyib dedim:
“Ay qardaş, səni and verirəm allaha, bir açıq de görək nə olub.”
Dedi:
“Baba, şəhər əhalisi tökülüb peşkarın, yəni məmləkətin hakiminin evini dağıtdı.” Dedim:
“İndiyədək İranın hər bir yerində hakimin əhalini qarət etdiyini görüb və eşitmişdik, bəs indi necə oldu ki, əhali hakimlərin evini çapır?”
Dedi:
Bu çərxi-fəlkin rəsmidir, anla, Gah palan üstədir, gah palan altda.
Zamanın hər gün bir təqazası var, hər şey öz məqamından gözəldir.
Daha dayanmayıb keçdilər. Çarvadarımızı, müsafirləri vahimə bürüdü. Mən də çarə axtarırdım. Bu şəhərdə bir dostum var idi. Ancaq bu vurhavurda onun da dükanı açıq olmazdı. Haraya getməyimiz haqqında düşünürdüm. Sözün qısası, hamımızın canını qorxu almışdı. Bir qədər də gedib, Həfkeçəl deyilən bir yerdə karvansara qabağında çarvadar bizi düşürdü. Özü darvazanın kiçik qapısından içəri girib dalandarı çağırdı. Dalandar gəlib qapını açdı. Biz karvansaraya girən kimi yenə də qapıları cəld bağladı. Bizə bir mənzil verdi. Yükümüzü açıb oraya yığdıq. Yazıq Yusif əmi qorxudam söyüd yarpağı kimi əsirdi. Üzünü mənə tutub, ağlaya-ağlaya dedi:
“Bəy, buradan birbaşa Misirə qayıdaq. Mən bu səfərin müsibətlərinə daha dözə bilmirəm.
Qorxuram axırda başımızı bu yolda itirək. Səyahətin əvvəlindən, yəni bu torpağa ayaq basdığımız vaxtdan indiyədək bir günümüz də təhlükəsiz keçməmişdir. Bilmirəm burada başımıza nə kimi bəlalar gələcək.”
Dedim:
“Mən istəyirdim Xoy şəhərini də səyahət eləyək. Amma indi sizə söz verirəm ki, buradan salamat qurtarsaq, daha heç yerə getmərik, birbaşa Misirə doğru yola düşərik. Bundan sonra mənim ixtiyarım sizin əlinizdədir, haraya istəsəniz oraya gedərik.”
O gecəni min vahimə ilə başa vurduq. Səhər tezdən şəhərdə qeyri-adi bir şey olmadığını, dükan- bazarın öz qaydasında açıldığını və hər tərəfdə sakitlik yarandığını gördük. Mənzildən çıxıb, dostumun dükanı olan bazara tərəf yola düşdük. Bir-iki yerdə soraq tutub, onun dükanına çatdıq. Salam verdim. Tanışlıq verdikdə o əziz dostum yerindən qalxıb, üz-gözümdən öpdü, tam mehribanlıqla kef-əhval tutub dedi:
“Dadaşım Misirdən hər həftə yazdığı məktubda sizin salamatlığınızı, buraya gəlib çatmağınızı məndən xəbər alır. Deyəsən, ananız sizdən çox nigaran qalıbdır. Sonuncu məktubunda tam təkidlə tapşırıb ki, sizin gəlməyinizi teleqramla ona xəbər verim.”
O öz adamını çağırdı, "İbrahim gəlib çatdı" məzmununda bir teleqram yazıb ona verdi. Tapşırdı ki, onu aparıb filan yerdə, filankəsə versin. Onun dilindən salam söyləyib desin ki, o, teleqramı fransızca tərcümə eləsin. Sonra da teleqrafxanaya çatdırıb tez qayıtsın. Bu tapşırıqlardan sonra məndən soruşdu:
“Bəs sizin şeyləriniz haradadır?”
Dedim:
“Biz dünən gəlib çatmışıq. Şəhər qarışıq idi, dükanlar da bağlı idi. Çarəsizlik üzündən Həfkeçəldə bir karvansarada düşdük. Doğrudan, qardaş, dünən o nə həngamə idi ki, camaat qaldırmışdı?”
“Ağayi-mən, bura Təbrizdir,” -- dedi. -- “Hər nə istəsələr elərlər. Mən sonra bu hadisəni təfsilatı ilə sizə danışaram.”
Dedim:
“Mən heç yerdə eşitməmişdim ki, əhali hakimin evini talasın.”
“Təbrizdə adamın xəyalına gəlməyən işlər olur,” -- dedi.
Bu vaxt onun adamı teleqrafxanadan qayıdıb gəldi. Tanışım bizim yük-yapımızın öz evinə aparılması üçün həmin adamı Yusif əmi ilə karvansaraya göndərdi. İkindi çağı dükanı bağladı, evə getdik. Yolumuz bir küçədən düşdü. Orada bir imarətin qapısı qabağında neçə nəfər əsgərin qarovul çəkdiyini gördüm.
“Bu kimin evidir?” -- deyə dostumdan soruşdum.
“Təzə səfərdən gəlmiş bir tacirin evidir,” -- dedi. -- “Hökumət hörmət üçün onun qapısına bir neçə nəfər sərbaz göndərib ki, keşik çəksinlər.”
“Yaxşı başa düşmədim,” -- dedim.
O, əvvəlki sözlərini təkrar etdi. Mən dedim:
“Canım, bunun nə mənası var? Bir tacir səfərdən qayıdıb, çox gözəl, daha ona hörmət eləmək üçün qapısına qarovul qoymaq nəyə lazımdır? O ki, bu şəhərə hakim göndərilməyib, qoşun sərkərdəsi, mənsəb sahibi də deyil, evi də ki, divanxana olmamışdır. Bəs belə olduqda çox qəribədir.”
“Bütün buyurduqlarınızla birlikdə bu ölkənin qayda-qanunu belədir,” -- dedi.
Mən təəssüflə əlimi əlimə vurub dedim:
“İndi daha şübhə yeri qalmır ki, bu ölkənin və millətin dərdi dərmansızdır. Əhali və tacirlər də pis bir yola düşmüşlər. Bu kimi tacirlərdən nəinki məmləkətə, hətta öz övladlarına belə bir xeyir çata bilməz. Çünki hakim dairələrdə əyləşən lotular bir para qondarma hörmətlərlə bunları havalandırmışlar. Buna görə də özlərindən, özgədən nələri varsa, bu kimi xam xəyallar sayəsində az bir müddətlə itirəcəklər. Bu ev yıxan yaltaqlar hər vasitə ilə olur-olsun, şirin sözlərlə, riyakar hörmətlərlə, buyur-buyur deyə-deyə, başlarına and içə-içə tacirlərin sərmayəsini əllərindən çıxaracaqlar. Bunların balalarına yazığım gəlir. Çünki onlar əzizlikdən sonra zəlilliyə düçar olacaqlar.”
Dostum dedi:
“İki-üç il bundan qabaq Məşədi Məmməd adlı bir taciri siz buyurduğunuz kimi elə həmin vasitələrlə yoldan çıxartdılar. Bütün sərmayəsini və yığdığı hədsiz-hesabsız sərvəti az bir müddət ərzində yavaş-yavaş çəkib apardılar. Yazıq başını götürüb qürbət vilayətə qaçdı. Vətənə qayıtmağa üzü olmadığına görə qürbətdə can verdi. Övladına da heç bir şey qalmadı. Biçarə özündən çox müştəbeh olmuşdu. Bu şəhərdə uzaqgörən adamlar üçün min cür ibrət dərsi verən bu kimi hadisələrin çoxunun şahidi olacaqsınız. Qəribə burasıdır ki, bir çoxları bu ibrətamiz hadisələrin şahidi olduqları halda yenə də özlərinə gəlib dərs almırlar.”
Dostumun evinə çatdıqda gördüm həqiqətən gözəl və ali bir imarəti var. Bir neçə biruni otağı var idi. Əyləşdik, bizim üçün neçə məcməyi şirni, neçə cür meyvə düzmüşdülər. Söhbət əsnasında dostum dedi:
“Sizin barənizdə dadaşım Misirdən mənə çox yazmışdır. Buna görə də sizin milli təəssüb və qeyrətdə iranlıların önündə getdiyinizi bilirəm. Hətta nə məqsədlə bu səyahətə çıxdığınızı da o mənə yazmışdır. Amma yazır ki, kaş heç gəlib İranı görməyə idi; çünki ona çox bəd keçəcəyini bilirəm.”
Dedim:
“Nə etmək olar, vətənimizdir. Gərək gəlib görə idim. Belə bir niyyətdə idim ki, daimi iqamət üçün Məşhəddə və ya Tehranda münasib yer tapsam, bir ev alıb doğma vətənimə qayıdam.” “Bəs necə oldu, bir yer bəyəndinizmi?”
İxtiyarsız olaraq dərindən ah çəkib dedim:
“Xeyr.”
“Nə üçün ah çəkirsən?” -- dedi.
“İxtiyarsız olaraq ürəyimdən qopdu. Yoxsa ah çəkməyimə heç bir səbəb yoxdur.”
“Çox gözəl, bəs səyahətinizdə nə gördünüz?”
“Görməli və görməməli hər nə vardısa gördüm. Amma intizarında olduğum bir şeyi görmədim.” “O nə idi?”
“O, məktəb idi,” -- dedim. -- “Bütün səadətin və xoşbəxtliklərin əsası olan məktəbləri görmək intizarında idim. Çünki hal-hazırda dövlətin gücü, millətin başıucalığı, məmləkətin abadlığı ancaq məktəbin varlığı ilə olur.”
Bu arada gəlib xəbər verdilər ki, şam hazırdır. Gedib süfrə başında əyləşdik, şam elədik. Şamdan sonra yenə də çay gətirdilər. Bir piyalə də çay içdik. Bir qədər söhbətdən sonra ev sahibi dedi:
“Yolun yorğunluğu hələ sizin canınızdan çıxmayıbdır. Bir qədər tez yatın, istirahət eləyin.”
O, tamamilə haqlı idi. Yorğan-döşək saldılar. Başımızı atıb yatdıq.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zeynalabdin-maragayi-1-urmu-seyahetinin-icmali
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
بعد از دو هفته، حاجیه خانم به من گفت: «میرزا یوسف، یک سفر [به] «تانتا» بنما! وعدهٔ فلان فلان رسیده، آنها را تحصیل کن، اگر معذرت آرند که پنبه را نفروختهایم، در آنجا اقامت کرده مالها را بفروش و دوباره تجدید معامله مکن! از قراری که معلوم میشود، ابراهیم به این زودی تماماً به حال نخواهد آمد که کارها را بتواند انجام بدهد.»گفتم: «به چشم.»
İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi, 12الحاصل، روزگاری بدین نوع گذشت؛ مدت بیست و دو ماه تمام یک خانواده از کوچک و بزرگ پریشان حال و پریشان روزگار و از همه پریشانتر محبوبه بود که بدن رنجور، خاطر مشوش، افکار پریشان، ترک دوستان و همسایگان گفته، همه او را فراموش نموده و همه را کانلمیکن انگاشته، از جان و دل با جمیع حواس مشغول مریضی ـ که قالب بیروح است ـ بود.گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را
İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi, 13فردا کالسکه را حاضر نموده اسبها را بستند. ابراهیمبیگ، میرزا عباس، مهدی بیگ، بنده سوار شده راه افتادیم. هر کس ما را میدید برمیخاست و از یمین و یسار هی سلام و مرحبا بود که میرسید. بیگ هم با دست راست و چپ همه را تمنا و جواب میداد. قدری گشته، برگشتیم به خانه. حاجی مسعود رقیمجات پست که امروز رسیده بود آورد. گرفتم. یکی مال طهران بود از مشهدی حسن. پرسید: «از کجاست؟»گفتم: «طهران از مشهدی حسن کرمانی.»
İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi, 14باری، با ابراهیمبیگ به بازار رفته، از دم دکان آقا جلیل گذشتیم، ما را آواز داد و گفت: «ابراهیمبیگ بفرمایید!»بعد از تعارفات رسمی و خوشآمد، خندان خندان بیان کرد: «ماشاءالله شما کرامت کردید، زیرا که الان شما را آرزو میکردیم که کاش تشریف داشته، از مصاحبتتان استفاضه حاصل میکردیم، از صبح تا حال از خنده رودهبر شدیم.»
Poems by other poets
Xəndeyi-ləli-ləbin qönçəni xamuş etdi,Nərgisi-məsti gözün şivəsi mədhuş etdi
Nə vəhşi könlüm ol ahunigəhdən qeyrə ram olmazNə vəhşi könlüm ol ahunigəhdən qeyrə ram olmaz,Nə anın hicrinin nöqsan olan ayı tamam olmaz.
Qoyun yuyulmaBol fəsəli yağlandı,Süfrələrə bağlandı.
Bəyan eylə bu, qaliblə kitabum həmçənin xəlqəBəyan eylə bu, qaliblə kitabum həmçənin xəlqə**Bir şəbi-deysur ki, sərməstani-büqayi nur badeyi-nəvamisdin məxmur və əsbabi-vəqayeyi-həvasdin məhsur idi. Ol gesəbəni-zar bir neçəyar iləç ün mahü səyyar bidarü şəb zindədar, gah mühibbi-razəsəlis vəmətlubeyi-niyazə ənis vəzəmani xümxaneyi-həsrətdin badənuşvə əşki-heyrətdin gülfüruşolub vəsaəti tərkibi-mükəvvinatdəsayiqü lahiq vətərkibi-əşkaldin nətayisi-layiq düzüb, vəqti seyri-müluk ratibəsindən mütəfəkkir vəaşiqü məşuq taifəsindin mütəzəkkir yekan-yekan tedadi-müstəidani-ferəqi-hər zaman edərkən, nagah süruşi-huşim ərseyi-xatirəbu möhməl məzmun yeritdi ki, aya nəsəhətdin müxəddəreyi-nəğli-Vərqavü Gülşa bavüsudi-sihazi-eşqihəqiqət təraz iləsəramədi-səhan vəhüsni-səmalda nəvadiri-dövrandurlar, bəzmi-məhəbbətdəüşşaqi-əzmanəsabiq vərəzmi-xüsumətdəRüstəmidastanəfayiq, meydani-hisrdəsərbazlıqlarıməşhur və əvani-zəsrdə vəfadarlıqlarımənşur. Əselle fohul, bəlağətpişeyi-farsi zəbanan valeh, qəbulifəsahətəndişeyi-türki bəyanan ədəmi-etibariləo bəyanın izdivasından xatirihəzimət vərüxsareyi-əzimət döndərüb, leyaliyi-əfkar və əyyami-emardəol bakirəyəhəmağuşvəol sovdayəhəmduşvəsami-zülal nəqllərindin badənuş olməmişlər. Bu ehmal zahiri-hal ol iki ruhə şəsereyi-məhəbbətəmüəddayixələlü pecman vəmouresi-zələlü xüsran olmağı əsəldin mizani-etibardəol kamil əyarlərin əyari-kari nöqsan vəol sərvi-sənubər nihadlar bir təərrüzibidadəulaşub hədəfi-tiri-təvəhhümi-xəta olalar. Bu haləmüqarin təlieyiilhamü iradat qəlbi-münkəsiriməbu iradət buraxdıvəgərdəni-idraki-xatirimə qəlladeyi-feyzi-izaət taxdıki, ey qəriqi-bəhri-təhəyyürü qəmanü həriqi-atəşitəfəkkürü hirman, əni Məsihiyi-natəvan, guya qayəti-qeyrətü vəfa vənəhayətiisməti-səfa rəva görməmişkim, ol pərdənişini-iffət vəbəzmi-ayini-şəhadətlərinin pərçəmi-əlamlarıhəvagir vənami-namiləri ifşapəzir olub, məhafilü məsalisdəhər bidərdədərdi-zəban vəhər naməhrəmərətbül-lisan ola. Nişəkim bu əzmandəçehreyi-müsameəhelyeyi-vəfa bədəlinəarayişinifaq düzülmüşvəsilsileyi-vəsləti-həqiqət təlsiq vəiqdi-əqidəti-məvəddət tənsiq bilkülliyyəüzülmüş, meyi-məhəbbəti-həqiqi, badeyi-məvəddətiməsaziyəzirdəst vənəşeyi-üzubəti-sami-ələst mərarəti-xümari-küdurətdən pəst olmuş. Çün il iki sitəmrəsideyi-aləmşühud gövhərləri ziar vəsövhərləri vəfadar vəalimiqdar idi, fələki-kəsrəftar ki, lazal işi, dəvarişi qəddarlıq və