İçindən alışıb o, yana-yanaMüşgül diləyini gətirir dilə,Məmurun önündə əyilir ana: -Şəhid anasıyam, mənə rəhm elə!"Şəhid anasıyam!" - zənn edir anaDərdin çarəsidir bu iki kəlmə.Əslində, millətin bağrından keçənQılınc yarasıdır bu iki kəlmə. –Şəhid anasıyam, eşidin məni...O susdu, dayandı, gözləri doldu.Könüllər dağlayan iki kəlməniBağlı qapılara açar bildi o.

O, hələ bilmir ki, açar bildiyiDüşmür kilidlənmiş daş ürəklərə.Bəsdir təsəlliyə könül verdiyi,Döyür qapıları o, nahaq yerə. –Şəhid anasıyam! - Naləyə bir bax!Bu nalə bir qəlbi yumşaltmır ancaq.Biz niyə həmişə özgəyanlıyıqAmma özümüzə soyuqqanlıyıq?

Bu iki kəlmənin mətləbi nəydi?Duymayıb, həm ona, həm sözə qıydıq. –Şəhid anasıyam, - deməməliydi,Biz onu gözündən oxumalıydıq.

-Şəhid anasıyam!Onun fəryadıMəlum həqiqəti kölgələndirir,"Ana" dediyimiz o böyük adıAnalıq taxtından yerə endirir –Biz niyə bu qədər soyuqqanlıyıq?Şəhidi şəhidlik mərtəbəsindənEndirir ananın giley-güzarı.

Bizdən kömək uman dərdli səsindənAlışıb yanmazmı şəhid məzarı?Ana qapılarda dilənir bu gün,Oğul şəhid olmuş, yoxsa, bununçün?

İyul, 1996

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · Плачи