هیچ می‌دانی تو هر طفلی که آید در جهاناز چه توأم با عُوَیل و ضَجه و زاری بُوَد

گرچه خون می‌خورده اندر حبس تاریک رحموین زمانش نوبت شیر و شکر خواری بود

این از آن باشد که در لوح ازل بیند ز پیشکاین جهان جای چه خوف و خفت و خواری بود

چون همی بیند که می‌خواهد گرفتارش شودضجه و فریادش از بیم گرفتاری بود

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов