سر نپیچم دامنش هر چند دیر آید به کف
سر نپیچم دامنش هر چند دیر آید به کفسودهام برآستانش سر مرا بس این شرف
می بده ساقی که آمد یار و شوق از کار رفتچون دل خون گشتهام در خویش گنجد از شعف
گفتمش بنشین دمی گفتا تواضع بر کنارگفتمش جان پیشکش گفتا تکلف برطرف
گفتمش راه وفا دور است گفتا لاتَنَمگفتمش خوبان جفاکارند گفتا لاتَخَف
تا نشد ابر کرم چون چشم عاشق قطرهبارگوهر غلتان نشد درّ یتیمش در صدف
سر به صحرا ده تو هم این عقل دوراندیش راتا جنون درها گشاید بر رخت از هر طرف
خودپرستان را به آدم هیچ نسبت نیست نیستبا پدر هم سرکشند این جاهلان ناخلف
چشم بربند از حریصانی که با صد اضطرابچشم بر گوی طلا دوزند مانند کشف
رو گدای پادشاهی شو که با صد احتشامروز حشرت با کریمان جا دهد در پیش صف
گر به تحسینی دل مجذوب را آری به دستمطلبت را از دم پاکان دهد شاه نجف
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/meczub-qezel-133
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О любви
چارهٔ درد دلم کن، که به غایت برسید
خواهم چو سایه افتم دنبال آن سمنبرهر جا که او نهد پا من جای پا نهم سر
Ey qaşi kaman, kirpiyi ox, ləbləri mərcanEy qaşi kaman, kirpiyi ox, ləbləri mərcan,Şəhd-i ləb-i ləlin mən-i biçarəyə dərman,
ز یاران آن قَدر بد دیدهام کز یار میترسمبه بیکاری چنان خو کردهام کز کار میترسم