ز کمان ابروی دل‌نشین، چو خدنگ غمزه رها کنیسزد ار به تیر بهای او، دو هزار خون به خطا کنی

تو ز هر طرف که کشی کمان، کنمت سپر تن ناتوانکه مباد بر دل دیگران، رهی از مراوده وا کنی

کشم آن‌چه ناز توانمت، گاه پیش غیر نخوانمتکه ستیزه جویی و دانمت، که بهانه ز بهر جفا کنی

به دلم شرر زدی از ستم، زدم ز غیرت مشق دمبکن آن‌چه که دانی‌اَم ای صنم، که ز ماست هر چه به ما کنی

به خدنگ‌ غمزهٔ جان‌ستان، چو ز پا فکندی‌اَم ای جوانچه شود دمی به وداع جان، نگهی اگر به قفا کنی

ز بلای چشم تو کشوری، همه شب ستاده به داوریتو دگر ندانمت ای پری، که به کار خلق چه‌ها کنی

نه به نزد خویش خوانی‌اَم، نه ز کوی خویش رانی‌اَمنه ببندی و نه برهانی‌اَم، نه کُشی مرا نه دوا کنی

رطب است خار جفای تو، شکر است زهر بلای توچو تویی چو نیست به جای تو، صنما بکن که به‌جا کنی

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. چه جفا که نیّر ناتوان، نکشد ز دست تو دل‌ستانبه فدای چشم تو ای جوان، که کشی مرا و رها کنی

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви