سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآیددل ریش من بکاوی همه درد و غم برآید

تو ازآن سخن که گویی و از آن میان که داریبه میان خوب رویان سخن از عدم برآید

چو جهانیان به زلف تو سپرده‌اند خاطرسر زلف خود مشوران، که جهان بهم برآید

ز غم تو در لحد من به مثابتی بگریمکه ز خاک من بروید گل سرخ و نم برآید

چو حدیث بوسه گویم نبود یکی به سالیچو سخن ز غصه رانم دو به یک شکم برآید

به مخالفم خبر کن که: مقیم این درم، تانکند شکار صیدی که ازین حرم برآید

مکن، اوحدی، شکایت، که نمیرسی به کامیتو مرید درد او شو، که مراد کم برآید

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов