درد تو برآورد ز دنیا و ز دینمبا مایهٔ عشق تو آن نه باد و نه اینم

چشم همه آفاق به دیدار تو بینندتا پردهٔ ز رخ برنکنی هیچ نبینم

تحصیل تو مقدور و من آسوده روا نیستاز خرمن اقبال چرا خوشه نچینم؟

اندیشهٔ مستوری و دین داشتنم بودسودای تو نگذاشت که مستور نشینم

از گنج وصالت به سعادت برسد زودگر خاتم لعل تو شود ملک نگینم

تا ماه تشبه به رخت کرد ز خوبیبا ماه به پیکارم و با مهر به کینم

گر نور تو در خلق نبینم ز دو گیتیهم گوش فروبندم و هم گوشه نشینم

پایی به کرم بررخ من نیز همی نهکندر سر کویت نه کم از خاک زمینم

چون اوحدی از وصل به شاهی برسم زودگر خاتم لعل توشود ملک یمینم

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О разлуке