رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوخت
رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوختآتشم در جگر خسته شد و زار بسوخت
بنشستم که: نویسم سخن عشق و ز دلشعلهای در قلم افتاد، که طومار بسوخت
دل یاران، تو نگفتی که بسوزد بر یار؟ما خود آن یار ندیدیم که بر یار بسوخت
چاره جز سوختن و ساختنم نیست کنونکاندکی کرد مرا چاره و بسیار بسوخت
گر ببینی تو طبیب دل مجروح مراگو: گذر کن تو بدین گوشه که بیمار بسوخت
گفتم: از باغ رخش تازه گلی باز کنمنور رویش جگرم را بتر از خار بسوخت
سخن سوختن عشقت اگر باور نیستز اوحدی پرس، که بیچاره درین کار بسوخت
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/ovhadi-qezel-67
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
گفتم که: رخت، گفت: قمر میگویی
Стихотворение на исфаханском диалекте 1او ژیروِ راذه ای مَ تا رواز بوی تو واذ صبح تارو
سروی که ازو و حور و پری بار برند اوستماهی که ازو خلق دل زار برند اوست
Стихотворение на исфаханском диалекте 2هر کش ارادتی چش ای حور زاده بوواخورم کرم همیشه که بختش وراذه بو