بزرگی داد یک درهم گدا راکه هنگام دعا یاد آر ما را

یکی خندید و گفت این درهم خردنمی‌ارزید این بیع و شرا را

روان پاک را آلوده مپسندحجاب دل مکن روی و ریا را

مکن هرگز بطاعت خودنمائیبران زین خانه، نفس خودنما را

بزن دزدان راه عقل را راهمطیع خویش کن حرص و هوی را

چه دادی جز یکی درهم که خواهیبهشت و نعمت ارض و سما را

مشو گر ره شناسی، پیرو آزکه گمراهیست راه، این پیشوا را

نشاید خواست از درویش پاداشنباید کشت، احسان و عطا را

صفای باغ هستی، نیک کاریستچه رونق، باغ بیرنگ و صفا را

به نومیدی، در شفقت گشودنبس است امید رحمت، پارسا را

تو نیکی کن بمسکین و تهیدستکه نیکی، خود سبب گردد دعا را

از آن بزمت چنین کردند روشنکه بخشی نور، بزم بی ضیا را

از آن بازوت را دادند نیروکه گیری دست هر بیدست و پا را

از آن معنی پزشکت کرد گردونکه بشناسی ز هم درد و دوا را

مشو خودبین، که نیکی با فقیراننخستین فرض بودست اغنیا را

ز محتاجان خبر گیر، ایکه داریچراغ دولت و گنج غنا را

بوقت بخشش و انفاق، پرویننباید داشت در دل جز خدا را

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов