Gözümdə qaldın
Səhərdin – ömrümə günəş doğuldu,Vüsaldın –qurudu qəmim, sovuldu.Nəğməydin – sükutun hökmü yox oldu,Dağ din – ucaldın düzümdə qaldın!
Görüşdük bir çayın qolları kimi,Torpağın həsrəti – bol barı kimi.O uzaq uşaqlıq yolları kimiDaim xəyalımda, gözümdə qaldın.
Bulaqsan, üstünə enən cığırdım,Səhrasan, yağıştək sənə yağırdım.Uzaqsan, arxanca mən ha çağırdımBatdın ümid kimi,səsimdə qaldın.
Böldü ürəyimi hicran,qanatdı,Buludtək dolmağın vədəsi çatdı.Səadət qurudu, kədər boy atdı.Kədərə qovuşan izimdə qaldın.
Yel əsdi, aranı duman bürüdü,Tək qaldım ağrıya sarı yeridim,Mən sənin odunda yanıb əridim,Sən mənim küllənmiş közümdə qaldın.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/sabir-rustemxanli-gozumde-qaldin
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О разлуке
Cövri-rəqib, sərzənişi-əhli-ruzigarQoymaz qılam bu dərdi-dili yarə aşikar.
در آرزوی یافتن کام از توعمری بشد و ندیدم آرام از تو
Mana mehri ermədi sən məhliqanın, neyləyimMana mehri ermədi sən məhliqanın, neyləyim,Axın olmadı bu cövrü cəfanın, neyləyim.
Yavaş-yavaşDəli könlüm xəyal etmə, gəlirəm yavaş-yavaş,Cismim hicranın bölürəm yavaş-yavaş.