Töhfeyi-Sami, bölmə 291
از شهر هرات است اول به کلیچه پزی اوقات صرف میکرد بعد از آن میل بشاعری کرده شعر بسیار جمع کرد چون عامی است اکثر سخنان خودش را نمی فهمد . این مطلع گویای حسب حال خود گفته :
اشعار او قریب بده هزار بیت میرسد از قصیده و غزل و غیره ولی غزل بهتر از اشعار دیگرش است خودش مرد فقیر و درویش نهاد است و گاهی به تجارت بجانب هند میرود و اوقات از آن وجه میگذراند و از کسی طمعی ندارد این چند بیت از اشعار او ثبت افتاد :
یاران و همنشین و رفیقان همدمند
فریاد از آن کسان که ندانند این قدر
کاز عمر آن خوشست که یک لحظه با همند
عشاق را چه شد که غم هم نمیخورند
خوبان اگر ز محنت عشاق بی غمند
دولت وصل نگوییم که ما را هوس است
این سعادت که غمش هم نفس ماست بس است
عتاب یار چه غم گر مرا خراب کند
ره صحرای محنت گیر و رو در وادی غم کن
بهر کس دوستی کردی شد آخر دشمن جانت
بخود گر نیستی دشمن بمردم دوستی کم کن
بدرد و داغ تنهایی دوا از کس مجو ایدل
نه اظهار جراحت های خود . نی یاد مرهم کن
چو در خیل سگان یار جا داری غنیمت دان
نمیگویم کنار از صحبت یاران همدم کن
منال از سستی عهد بتان سنگدل حیدر
اساس عقل بر هم زن بنای عشق محکم کن
گوش باید کرد هر جا گفتگویی بگذرد
شاید آنجا گفتگوی ماهرویی بگذرد
نگذرد جز آرزوی وصل جانان در دلم
در دل کس غیر از این گر آرزویی بگذرد
با رخت آیینه دل در مقابل داشتم
در مقابل صورتی دیدم که در دل داشتم
پس از این به هر سر ره من و عرض بینوایی
که کنم دعای جانت به بهانه گدایی
همه شب در این خیالم که رسم بوصل روزی
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/sam-mirze-tohfeyi-sami-291
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
اگر چه در اصل از ساوه است اما در قزوین کسب کمال کرده بنابرآنکه پدرش خواجه شکرالله، مستوفی حسین بیک بود او را معلم سلطان یعقوب گردانیدند، چون یعقوب بیک بر وجهی که سمت تحریر پذیرفت صاحب تخت و سریر گشت قاضی مذکور مقلد امر صدارت شده اوامر و نواهیش مطاع پادشاه و سپاه گردید بعد از فوت سلطان یعقوب، سلطان صوفی خلیل بنابر سوء مزاجی که نسبت باو داشت و نا معقولی بدو کرده همت بر استیصالش گماشت و کان ذالک فی شهور سنه ست و اربعین و ثمانمایه، صاحب مجالس النفایس آورده که هیچ پادشاهی اهل علاقه را آنقدر تعظیم که آن پادشاه او را کرده نکرده، در واقع که چنین است الحق که بی جایگاه نیز نبوده چرا که بانواع فضایل و آداب و خوب طبعی آراسته بود و مردم اهل فضل و کمال در زمانش مرفه الحال و فارغ البال بوده اند، این ابیات از نتایج طبع آن سعادتمند است :همه دانند کاز بیداد آن پیمان گسل گویم
Töhfeyi-Sami, bölmə 216پسر عم قاضی مذکور است و در خوش طبعی و ندیمی و مقبولی از جمیع ندما و مخصوصان پادشاه در پیش، و در قبول عامه از همگنان بیش، میانه او و میر علیشیر غایبانه محبت و مراسلات بوده چنانکه در مجالس النفائس ایمایی بدین معنی شده. مشهور است که در محلی که او بیمار شده بود پادشاه بجهت رعایت خاطر او در صبحی که از جام مدام صبوحی کرده بود بعیادت او آمده و زودتر برخاسته شیخ مذکور غزلی که این چند بیت از آنست در بدیهه گفته از عقب پادشاه فرستاده :ستاره وار بسی دیده در کمین من است
Töhfeyi-Sami, bölmə 217از جانب مادر، دختر زاده ی آن قاضی عیسی است و از جانب پدر، پدرش برادر زاده ی او . مدتها قضای معسکر ظفر اثر متعلق بدو بود، اکنون از آن امر خطیر استعفا نموده بحال خود است . الحق جوانی است بجامعیت کمالات و سلامت محاورات و ملایمت طبع مثل اوی در ممالک محروسه کم، کلامش مختصری است نافع و تحریرش در باب ارباب مختلف احتجاجیست قاطع، فکرش بکری است که در بستان شرایع پرورش یافته و عقل عقیله امورش، مصباح المجتهدیست که انوار غیبی بر او تافته این مطلع از اوست :از خاک برگرفته ی باد صبا منم
Töhfeyi-Sami, bölmə 218او نیز عم قاضی مذکور است و از جمله اعیان و قضات مشهور، صاحبقران مغفور، او را برسم رسالت نزد شیبک خان ازبک بخراسان فرستاده بود او در اثنای راه این رباعی هزل آمیز انشاد کرده بخدمت ایشان فرستاد :در معرکه یلان زنی را مفرست