Necə qulaq asa bilirdi,qulaq asa bilirdi o adama...Yadında qalırdı sözlərə, cümlələrəfikirlərə bürünmüş səsininistisi də, soyuğu da.Onun yaddaşıdəqiqələr yığılmış sandıq idi.Özü də deməzdi, danış!Gözləyirdi...Sonra sənin sözləriniözünə deyərdi bir-bir,danışardı nağıl kimi.O xoşbəxt günlərdəöz nağıllarıma qulaq asa-asa,yuxuya gedərdim mən,nənəmin,rəhmətlik nənəmin səsiniyorğan kimi üstümə çəkib...1985

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов