تا دل غم او دارد نتوان غم جان خوردنبا انده او زشت است اندوه جهان خوردن

گر پای سگ کویش بر دیدهٔ ما آیدزین مرتبه بر دیده تشویر توان خوردن

در عشوهٔ وصل او عمری به کران آرمگرچه ز خرد نبود زهری به گمان خوردن

آنجا که سنان باشد با کافر مژگانشخوشتر ز شکر دانم بر سینه سنان خوردن

در راه وفای او شد شیفته خاقانیهر روز قفای نو از دست زمان خوردن

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов