Atamın xatirəsi
O, sərt idi. Səhər dərsə tələsəndə mənBildirməzdi yolda durub boylandığını.Bircə dəfə söz açmazdı qəlbindəkindən,Söyləməzdi övlad üçün sox yandığını.
Gizli-gizli məni süzüb gülərdi bəzən,Durub-durub güc gələrdi əyri qəlyana.Övladına bircə dəfə "can" söyləməkdənÖvlad üçün can verməyi asandı ona.
Əməksevən, ağır, enli, cod əli vardı,Tale kimi endirərdi çiynimə hərdən.Sərt üzünə bircə anlıq səhər doğardıBilməzdim ki, hansı nurlu düşüncələrdən.
Sevgisi də soyuq idi – təzə əkiniHər bəladan hifz eləyən qalın qar kimi.Moskvada oxuyurdum,Tərk etdi məni.Gələn zaman bir əbədi ayrılıq dəmiGah istəyib məni görə. Gah deyib ki, mənQoy bilməyim.O utanıb öz ölümündən.Ah, o, niyə belə etdi, bu nə qubardı?Nə zamansa bu nişanda bir atam vardı.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/eli-kerim-atamin-xatiresi
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Əla, ey sərvi-xoşrəftar, xoş qamət, xudahafiz!Edər məşuqdən aşiq, budur adət, xudahafiz!
Deyişmə: Bulaq üstə duran gözəl— Lətif:Bulaq üstə duran gözəl,
Eşq əlindən tabi-cani-natəvanım qalmadıEşq əlindən tabi-cani-natəvanım qalmadı,Necə pünhan saxlayam dərdüni canım qalmadı.
جوانی چنین گفت روزی به پیریکه چون است با پیریت زندگانی