Günəbaxan
Qol saldımməndən uzun bir günəbaxanın boynuna.Durdu başım üstündəçətir kimi.Sürtdüm çopur sifətinə,uzun belinə əlimi, dayandımElə bil aran yayı rəngindəqızıl bir yuxudan oyandım.Duydum ki,axır barmaqlarım arasındanGünəşin istisi,işığı, -aşağı...Duydum ki,qalxır yerin ətri,soyuğu,buxarı,yuxarı.
Günəbaxanın sifətindən qalxıb,enib,nöqtə-nöqtə,Barmaqlarım isindi,soyudu,Onlar oldu beş qitə.Göy boyda oldugünəbaxanın başı,Yer boyda ayağı...qaldım aradaAğır yüklübir pəhləvan sayağıBarmağımdan göy axdı,Yer qalxır...Ürəyimdədərinliklə yüksəkliyinbir-birinə təkanı.Bir az əvvəlqələm tutan əlimdə -kainatın sükanı.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/eli-kerim-gunebaxan
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Müshəf cəmalından yay qaşlarındanOxudum bir kəlmə ayə, mən dilbər,
BaramaUstalar, qulaq verin, tərif edim baramanı,İbtida sərtu çıxmırhi dökürəm baramanı,
Səxavətsiz dövlət nəyə gərəkdirSəxavətsiz dövlət nəyə gərəkdir,Əgər yığsan bu dünyanın sanınca.
Bilməyib bu gecə bir fikri-məhal eyləmişəmBilməyib bu gecə bir fikri-məhal eyləmişəm,Arizuyi-hərəmi-bəzmi-vüsal eyləmişəm.