Məzmun
  1. I
  2. II
  3. I
  4. II
  5. I
  6. II

Səhifə 4 / 6 · 50%

… Bu da insan zövqünü oxşayan vasitələrdən biridir, oğlan, səni qınamıram.

01.02.1959

Seçki

İclasdı. Oturmuşuq. Deputat seçirmişik. Yuxarıdan gəlmiş sədr deyir:

– Biz filankəsin namizədliyini irəli sürmüşük. O layiq adamdır…

Mən düşündüm: əgər belədisə daha bizi bura niyə yığıblar, qardaş?

Qeybdən bir səs gəldi:

– Rəsmiyyət üçün!

02.02.1959

Burnu göyə baxan, yaxud padumaeş!

Könlüm elə yaman musiqi istəyir?! Qəzetə baxıram. Bah! 5 dəqiqədən sonra muğamat var! Muğamat. Mənim ruhum, canım, ürəyim həyatım, muğamat. Sevirəm.

5 dəqiqə keçir… Lakin…

Mənim muğamatımın səsi gəlmədi! Çünki axı yuxarıdan burnu göyə baxanın birinin səsi gəlirdi.

04.02.1959

Yaşamamışam

Bu gün-sabah ölüb bu dünyanı tərk edəcəyəm, ey Allah! Gəlib sənin hüzuruna çatanda deyəcəksən ki:

– O dünyada flan qədər yaşamısan. De görüm…

– Yox, ay Allah, mən bu dünyada bir gün də yaşamamışam, bircə gün də!

04.02.1959

Soğan

Ə.Ağacavada

– Sən nə çox soğan yeyirsən, qardaş?

– Yanıram, ona görə.

– Soğan daha da yandırar ki?

– Bilirəm, ancaq heç olmasa bir anlığa öz dərdlərimi unudaram. Elə bilərəm ki, məni yandıran bu dərdlərim deyil, bu acı soğandır, gözümü yaşardan öz dərdlərim deyil, elə bu acı soğandır.

05.02.1959

Yazığım gəlir

Yaxşı oğlansan, gözəl uşaqsan. Şirin-şirin yatırsan, başını ananın dizinin üstə qoyubsan, o da sənə lay-lay çalır. Hayıf, sənə ana layla çalmır, bir q….ə lay-lay çalır. Hayıf. Sən böyüyəcəksən, cavan olacaqsan, ancaq gözü kölgəli olacaqsan.

Düzü, sənə elə yazığım gəlir?!

06.02.1959

Həyat özü

Başımın üstündən asılıb hey işləyirsən, sayğac. Hesab eləyirsən ki, nə qədər işıq yandırırıq. Bəli, sən işığın hesabını aparırsan. Görəsən bəs bizim ömrümüzün hesabını kim aparır, sayqac? -Həyat özü, həyatın öz səssiz-səmirsiz işləyən saatı!

07.02.1959

Sevgi və oğru

Sevgi də oğru kimi gizlin gəlir. Onu heç kəs görmür. Oğru evə gəlir, onu qarət eləyir. Sevgi isə ürəyə gəlir, onu qarət eləyir. Arada yalnız bir fərq var.

Oğru qarət edib gedir, sevgi isə qarət edib qalır, orada da yaşayır.

Belə oğrudan kim inciyər. Bədbəxt o adamdı ki, onun ürəyinə belə bir oğru girməyib.

08.02.1959

Gözlər

– Sən gözlərini müharibədə itirdin, əzizim. Gəl gözümün birini sənə verim.

– Yox, lazım deyil, gülüm. Mən elə gözlərimi sənin o gözlərin üçün itirməmişəmmi?

09.02.1959

İgidin başı

-İşim çox çətindi.

-Eybi yox, igidin başı qalda gərək.

-O misal köhnəlib bir az. İndi onu belə işlətsən daha yaxşı olar: igidin başı qalda gərək, əli də pulda!

09.02.1959

Gözlə, gələcək

– Niyə yazmırsan?

– Gözləyirəm.

– Nəyi?

– İlhamı!

– Ha, ha… Gözlə, gələcək.

09.02.1959

Qar

Sən şirin-şirin yağırsan, qar… hər yan ağ-appaqdır. Sən yerin üzünü ağardırsan, qar. Ancaq sən bilirsənmi nə edirsən, qar?

Özün ağ da olsan, yoxsulların üzünü qara edirsən, qar!

10.02.1959

Bağçada güllər

Bağçada güllər qönçələndi, bağçada güllər açıldı, bağçada güllər ətir saçdı… bağçada güllər xəzəl olub töküldülər.

Biz də sizin kimiyik, güllər, lap sizin kimi!

11.02.1959

Bədii gülüş

Sən nə şirin-şirin gülürsən, gəlin?! Elə ürəklə, elə sevinclə gülürsən ki, aman Allah, mənim ruhum sənin o şən qəhqəhələrindən cana gəlir. Qara, atəşin gözlərin parlayır, qönçə dodaqların gül kimi açılır.

Gül, sən Allah, gülüşün elə xoşuma gəlir ki! Mən sənin gülüşünə bədii gülüş deyirəm. Çünki o gülüş ki, səndə var, mənə gözəl bir musiqi, gözəl bir şer təsiri bağışlayır.

Gül, sən Allah, gül!

12.02.1959

Sənin üçün şer

Yenə gülürsən. Bilirsən də ki, mən sənin o gülüşündən hədsiz zövq alıram, gəlin. Bunu bilə-bilə gülməyin də ayrı bir nəşə verir.

Yenə deyirəm: Gül, sən Allah, gül. Çünki:

Ötdüsə ömrümün gözəl anları.

Gülüşün qaytardı bir də onları.

12.02.1959

Səs

– İndi Azərbaycan – filmin istehsal etdiyi yeni filmə baxdım.

– Yaxşıydımı?

– Yaxşıydı. Ancaq birisi məni açmadı.

– Nə?

– Artistlərin səsləri özlərinki deyildi.

– … Eh, yazıq, qardaş, harda öz səsimiz var ki, kinoda da olsun?!

13.02.1959

Qorxu…

– Bura bax, dərdin alım, ay Allah, o dünyada mənzil məsələsi nə təhərdir ey?! Əgər orda da kirayə yaşayacağamsa, heç getmirəm.

14.02.1959

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Birinci hissə, on üçüncü fəsil

Təzə direktorun iş başına gəlməsindən üç ay keçməsinə baxmayaraq, ağlına gələn, düzgün hesab elədiyi «islahatları»nın çoxunu həyata keçirə bilməmişdi. Gecə-gündüz düşünür, ölçüb-biçir, hara əlini atırdısa, müəyyən çətinliklərlə qarşılaşırdı, dayanmalı, təzədən götür-qoy eləməli olurdu. Səhər tezdən idarəyə gəlir, axşamacan ya direktor kabinetində oturur, ya da xüsusi səliqə ilə hələ Aslanzadənin vaxtında bəzətdirdiyi, mebelinəcən yeniləşdirdiyi ikinci kabinetində — artıq əməkdaşların xəlvətdə lağa qoyduğu «istirahət otağı»nda vurnuxurdu. Kənardan baxanlara elə gəlirdi ki, o, can yandırır, bütün fikri-zikri institutdur, onun dərdi-səri, qayğılarıdı. Hətta bəzilərində belə təəssürat da yaranmışdı ki, «kişi işləyən adamdır!»Həyata keçirə bilmədiyi planlarından biri İntiqamın məsələsi idi. Nurəddin özü də baş aça bilmirdi ki, İntiqam ona nə pislik eləyib — ancaq gözünə ox kimi batırdı. Yanına çağırmır, otağına getmir, heç nəydə onunla məsləhətləşmirdi. Bircə şey aşkar idi ki, o, İntiqamla işləməyəcəkdi, işləyə bilməyəcəkdi. Bəs kimi onun yerinə qoysun — institut adamlarının hamısını bir-bir gözünün qabağına gətirir, hərəsinə bir pürçüm qoyur, «yox, bu olmaz!» — deyib ürəyində hazırladığı siyahıdan adını elə qaralayırdı ki, daha fələk də gəlsə oxuya bilməzdi.

20 dəq
Birinci hissə, on dördüncü fəsil

Ana-bala üzbəüz oturmuşdu. Süfrədə təzə təndir çörəyi, kotlet, köy-köyərti vardı. Nadirə tənəffüsə gəlib hazırlamışdı. Ceyhun iştahasız yeyirdi. Bir gözü divar saatında idi.– Niyə belə yeyirsən, ay oğul? Yaman arıqlamısan. Lap hoqqurun çıxıb. Yetim uşaqlara oxşayırsan — elə bil yeməyin, içməyin yoxdur. Şükür allaha, hər şeyimiz var. Yox, gərək mən səni həkimə-zada aparam. Belə olmaz. Bax, işdən qaça-qaça gəlmişəm. Sənə yemək hazırlamışam, sən isə... sərçə kimi dimdikləyə-dimdikləyə yeyirsən.

30 dəq
Birinci hissə, on beşinci fəsil

Aprel günəşi çoxdan axıb getmişdi, amma hərarəti, işığı hələ də şəhərin, üzərindən çəkilməmişdi. Güclə hiss edilə bilən Bakı mehi əsirdi.İşin qurtaran vaxtıydı, küçələr, dayanacaqlar adamla doluydu. Avtobuslar, trolleybuslar dolu gəlib dolu gedirdi. Gülmirə ilk dəfəydi ki, idarədən çıxıb köhnə evinə yox, təzə mənzilinə getmək üçün səkkiz nömrəli trolleybusu gözləyirdi. İkisinə minə bilməmişdi, çünki dal qapılar taybatay açılsa da, düşən yox idi, minmək istəyən isə saysız-hesabsızdı... Yolu uzaq da olsa, piyada getməyi üstün tutub döyülmüş, bütün günü daş daşımış adam təki Nərimanov prospekti ilə fikirli-fikirli addımlamağa başladı. Ürəyindən elə bil daş asılmışdı. Bu gecə birinci dəfə evində olacaqdı, yatacaqdı. Bu axşamı yaxşı, mənalı keçirmək üçün xəyalən özünü çoxdan hazırlamışdı. Sarsılacağını, kim bilir, bəlkə də ağlayacağını irəlicədən bilirdi sanki.

11 dəq
Birinci hissə, on altıncı fəsil

Aslanzadənin bağı Buzovnada, lap dənizin qırnağında idi. Yayda, qışda havalar küləkli olanda, dəniz yatağından oynayıb dalğalar şahə qalxanda ağ köpüklü sular ağ daşdan hörülmüş iki metr hündürlüyü olan hasarın dibinə qədər gələr, sarı kəhrəba kimi narın qumları yalayıb yenə geri qayıdardı. Belə hallarda ikimərtəbəli, ikiçeşməli, dörd tərəfi açıq eyvanlı evin içində suların uğultusu, gurultusu aydın eşidilər, nabələd adam olsaydı, canına vəlvələ düşərdi. Artıq Aslanzadə çox sevdiyi dənizin bu səs-küyünə, şıltaqlığına öyrənmişdi və bundan xüsusi bir ləzzət alırdı. Qırx beş il onunla ömür-gün sürmüş, ərinin nazını övladı kimi çəkmiş Kiçikxanım, otuz ildən çox bu bağa gəlib getsə də, dənizin belə köpürüb daşan çağlarına adət eləyə bilməmişdi və hər dəfə dalğaların şaqqıltısını, gurultusunu eşidəndə qəribə bir qorxu içində:– Ay kişi, vallah, bir gün bu dəniz bizi çəkib öz ağuşuna aparacaq, — deyirdi, — səsimizi-ünümüzü eşidən də olmayacaq.

21 dəq

Başqa şairlərin şeirləri