بادا همه ساله ذخرة الدینآسوده ز فتنه زمانه

شهزاده شیر دل فریدونآن چون پدر از جهان یگانه

میری که ز قدر درگهش رابر شد به فلک بر آستانه

شد ناوک فتنه جهان راجان و دل دشمنش نشانه

تاب سر تیغ آبدارشگشت آتش مرگ را زبانه

اقبال و بقا و عز و دولتداده به تو بخت بی بهانه

در خواسته بودی ای خداوندزین پیش ز من یکی سمانه

مردانه سمانه که چون اوناید دگری ز آشیانه

بگذاشتم و نماند در شهرناجسته سرای و کوی و خانه

گفتند که هست در فلان کویدر خانه دختر فلانه

لیکن زنکی است جادو و شومدر دهر به جادوئی فسانه

زن چون که مرا بدید برجستبستد می و سیخ و شاخشانه

برداشت برابر من از دوربر وزن حراره این ترانه

کای ریش و کله زده شانهوی گه به سبیل و خون به خانه

تا روز حراره باز رستیمن خود شده بودم از میانه

بنگر که به جستجوی مرغیاین واقعه طرفه است یا نه؟

تا دهر بود تو را درد باداقبال و بقای جاودانه

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri