Təbiətin üzü gör necə küldü,O qopan qiyamət sənin üçünmüş.O çovğun bəlkə də çovğun deyildi,Səni yola salan vida köçünmüş…

Bir ox ki, atılıb – yerə düşəcək,O yer ürəyincə, kamınca gərək.Tənha bir otaqda, yalnız bir ürəkHəsrət ahı ilə səssiz keçinmiş.

Qoruya bilmədim səni ölümdən,Özüm də aciz bir öləriyəm mən.Səni görməyimə aman verməyənÖlüm zalım imiş, əcəl kəc imiş.

Dekabr, 1978

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Ölüm