Qəzəl 3047

زدل زنگ ملال از باده احمر نمی خیزدبه آب بحر از عنبر سیاهی بر نمی خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3051

تلاش نام داری چون نگین تن در سیاهی دهکه این داغ از جبین نامداران برنمی خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3063

زپیری حرص دنیا نفس طامع را دو بالا شدگدا را کاسه در یوزه از کوری مثنی شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3064

فروغ حسن یار از چهره گلزار پیدا شددرین گلزار آخر یک گل بی خار پیدا شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3080

دل تاریک من روشن زفیض صبحگاهی شدچراغ من جهان افروز زین نور الهی شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3081

زدل طرفی نبستی در جهان گل چه خواهی شد؟نگردیدی گهر در بحر، در ساحل چه خواهی شد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3084

گریبان چاکی عشاق از ذوق فنا باشدالف در سینه گندم زشوق آسیا باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3090

مرا پیغام لطفی از زبان خامه بس باشدشب امیدواری از سواد نامه بس باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3092

دمی کز روی آگاهی بود تیغ دودم باشدبه دنیا هر که پشت پا زند صاحب قدم باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3097

دمی چون صبح می خواهم درین عالم ز من باشدکه روشن می کنم آفاق را چون دم ز من باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3100

ز ابروی تو دل گردد زره، گر آهنین باشدکمانی را که تیر از خانه خیزد این چنین باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3103

من ناکس کیم تا در سرشتم آرزو باشد؟به خون شویم اگر در سرنوشتم آرزو باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3114

بهار زندگانی با خزان همدوش می باشدگل این بوستان خمیازه آغوش می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3124

شراب بیخودی در شیشه و ساغر نمی باشدفروغ مهر در فرمان نیلوفر نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3132

سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالدچو حمالی است کز بار گران بر خویش می بالد

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 3134

نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمدپریزاد بهار از کوه قاف کبریا آمد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3141

زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمدزخونگرمان به بالینم سرشک لاله گون آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3148

دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنهزکوه بیستون تردستی من سنگ گرداند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3155

بهار عارض او را به سامان کس نمی داندبغیر از رنگ و بویی زین گلستان کس نمی داند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3156

چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟کمال عیسوی را دیده سوزن نمی داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3163

ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماندز گل آخر به دست گل‌فروشان خار می‌ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3166

دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماندچو خرمن پاک شد در دامن صحرا نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3168

ز دل در سینه غیر از آه غم‌پرور نمی‌ماندکه جز خاک سیه از عود در مجمر نمی‌ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3173

زآتش گل به اعجاز رخ نیکو برویاندگل از آتش به سحر نرگس جادو برویاند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3174

حباب و موج را هر کس که از دریا جدا بیندزخط و خال کثرت چهره وحدت کجا بیند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3194

به گوشم ناله اغیار دردآلود می آیددرین محفل زچوب بید بوی عود می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3203

نفس از سینه ام از بس به خون آغشته می آیدسخن از لب مرا بیرون چو خون از کشته می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3209

نه بی‌دردی است گر اشکم به چشم تر نمی‌آیدمرا از سیرچشمی در نظر گوهر نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3210

ز آهم نم به چشم چرخ بداختر نمی‌آیدبه دود تلخ، اشک از دیده مجمر نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3218

به خاطر هیچگه آن قامت موزون نمی آیدکه آه از سینه ام گلگون قبا بیرون نمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq