Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریاوگرنه حلقه ذکری است هر گرداب در دریا
Qəzəl 475محمل شوق کجا، کعبه امید کجاشبنم تشنه کجا، چشمه خورشید کجا
Qəzəl 478هر که هست، از می دیدار تو مست است اینجاذره را ساغر خورشید به دست است اینجا
Qəzəl 479سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجاصحبت شیر و شکر، شیشه و سنگ است اینجا
Qəzəl 487گریه سوختگان اشک کباب است تراخون این بی گنهان باده ناب است ترا
Qəzəl 488دست شستن ز بقا آب حیات است تراخط کشیدن به جهان خط نجات است ترا
Qəzəl 490خون ما گر سبب چهره آل است ترادر قدح ریز که چون شیر حلال است ترا
Qəzəl 498نمک خال بود داغ تمنای تراشور لیلی است سیه خانه سودای ترا
Qəzəl 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را
Qəzəl 517نوخطی سلسله جنبان جنون است مراسبزه نیمرسی تشنه خون است مرا
Qəzəl 519گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرااشک گلرنگ بود گر گهری هست مرا
Qəzəl 529نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرایا ز فانوس، قباپوش توان کرد مرا
Qəzəl 533برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا
Qəzəl 534از گلستان نشود غنچه دل باز مراپنجه سرو بود چنگل شهباز مرا
Qəzəl 546نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون راسنگ اطفال شود کوه و کمر مجنون را
Qəzəl 550گر به گلزار بری آن رخ افروخته راگل به بلبل نگذارد جگرسوخته را
Qəzəl 551گریه بسیار بود نو به وجود آمده راخاک زندان بود از چرخ فرود آمده را
Qəzəl 556لب میگون تو خمار کند تقوی راچشم بیمار تو آرد به زمین عیسی را
Qəzəl 557گریه از دل نبرد کلفت روحانی راعرق شرم نشوید خط پیشانی را
Qəzəl 564هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ماپیش خم گردن خود کج نکند شیشه ما
Qəzəl 567روشن است از دل بی کینه ما سینه ماگوهر ماست چراغ دل گنجینه ما
Qəzəl 568گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ماسبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما
Qəzəl 575به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجاستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا
Qəzəl 597خمار می نکند زرد ارغوان تراخزان نسیم بهارست گلستان ترا
Qəzəl 600ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟که آب زندگی آتش بود سمندر را
Qəzəl 601شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش راکه سوختن نبود اشتهای آتش را
Qəzəl 602ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را
Qəzəl 608به خنده ای بنواز این دل خراب مرابه شور حشر نمکسود کن کباب مرا
Qəzəl 618زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرالب خموش به دارالامان رساند مرا
Qəzəl 622ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟بریده ام ز جهان، با ثمر چه کار مرا؟