Qəzəl 6570

عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایدهدر زمین شور تخم انداختم بی فایده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6575

در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گرهسرو موزون از درختان بیشتر دارد گره

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6587

مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتادهکه از بی روغنی ها در چراغم آتش افتاده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6594

یارب آشفتگی زلف به دستارش دهچشم بیمار بگیر و دل بیمارش ده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6595

چه شبی بود که آن نرگس خواب آلودهدست در گردنم انداخت شراب آلوده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6596

به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟این سپندی است که مرگ بسی آتش دیده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6602

ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفتههمای از سر این مشت استخوان رفته

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6613

از اشک ماست پاکی دامان صبحگاهاز آه سرد ماست رگ جان صبحگاه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6614

در جسم خاکسار مرا جان سوختهباشد سفال تشنه و ریحان سوخته

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6620

چون غافل است دل ز حق از دل چه فایده؟بی لیلی از نظاره محمل چه فایده؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6621

آن را که نیست دلبری از دل چه فایده؟جایی که برق نیست ز حاصل چه فایده؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6622

محجوب را ز صحبت جانان چه فایده؟پوشیده چشم را ز گلستان چه فایده؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6626

در دل چو غنچه چند کنی رنگ و بو گره؟واکن به ناخن از دل پرآرزو گره

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6627

ای راز نه فلک ز جبینت عیان همهدر دامن تو حاصل دریا و کان همه

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6631

تا سرو ترا راه به گلزار فتادهگل گشته به تعظیم تو از شاخ پیاده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6641

بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا دهما را ز خویش بستان خود را دمی به ما ده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6645

به جرم این که کله کج نهاده است شکوفهبه روی خاک مذلت فتاده است شکوفه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6647

به حوالی دو چشمش حشم بلا نشستهچو قبیله گرد لیلی همه جابجا نشسته

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6651

بوسه‌ای قیمت از آن لب‌ها به صد جان کرده‌ایبرخوری از نعمت خوبی، که ارزان کرده‌ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6656

ای در آتش از هوایت نعل هر سیاره‌ایاز بیابان تمنای تو خضر آواره‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6659

ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟ای تماشاگاه عالم، در تماشای که ای؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6660

ای ز روی آتشینت هر دل آتشخانه‌ایاز لب میگون تو هر سینه‌ای میخانه‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6661

ای زمین از سبحه ذکر تو کمتر دانه‌ایاز خرابات تو مهر گرم‌رو پیمانه‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6664

یک نفس فارغ ز وسواس تمنا نیستیاز پریشان خاطری یک لحظه یک جا نیستی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6669

هر دو عالم یک قدم باشد به پای بیخودیای هزاران خضر فرخ پی فدای بیخودی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6671

بی تأمل زینهار از نقطه دل نگذریزین سواد اعظم اسرار غافل نگذری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6676

چون گل رعنا در ایام بهاران سعی کنکز دل پرخون و از رنگ خزانی برخوری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6677

از فنای پیکر خاکی چرا خون می خوری؟از شکست خم چرا غم ای فلاطون می خوری؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6683

چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟چشم بر در، گوش بر آواز پا باشد کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6684

چند در ایام گل عزلت گزین باشد کسی؟در بهار این چنین زیر زمین باشد کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq