Qəzəl 20

از جهان تا رشته‌تابی دسترس باشد تراهر سر خاری درین وادی عسس باشد ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 23

نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو رااز ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 25

نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو راکعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 35

جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 36

چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟می‌کنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 44

غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 84

تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش رازنده می‌دارم به خونِ دل چراغِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 106

مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 116

نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 128

تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادور‌گردی و نگاهِ دور می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 130

تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرابی‌خودی تاجِ سرِ افلاک می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 133

از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 141

پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مراخانه چون آیینه بی‌مهمان نمی‌باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 166

پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 167

می پرد امشب ز شادی دیده روزن مراخانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 173

در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 174

کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 176

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرابالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 178

چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 179

طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مراساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 187

در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 189

گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کنددود تلخ خط چراغ دودمان حسن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 191

دردمندی سر به گردون می رساند آه رامی فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 204

پوست زندان است بر تن زاهد افسرده راحاجت زندان دیگر نیست خون مرده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 216

چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟حرف وصوت از دل برد کی خارخار بوسه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 224

از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 234

از غباری خانه گردد بی صفا آیینه رامی شود دربسته از آهی، سرا آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 238

یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه رامی کند بی تابی دل سنگسار آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 261

چون حباب از یکدلان باده نابیم مااز هواداران پا بر جای این آبیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq