Qəzəl 962

من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت استدوزخ ارباب معنی صحبت بی نسبت است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 982

حلقه اطفال بهر اهل سودا بهترستتنگنای شهر از دامان صحرا بهترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 984

در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 996

نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس استبرگ سبزی زان بهار بی خزان ما را بس است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1010

هر که چون پروانه بی باک، مست آتش استهر کجا پر می زند بر روی دست آتش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1015

عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش استاز سپند افتادن، از آتش سرافرازی خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1028

پیش آن لب بر جگر دندان فشردن مشکل استبا وجود باده خون خویش خوردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1034

عندلیب مست را خاموش کردن مشکل استشعله آواز را خس پوش کردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1043

هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل استدر جگرخاری که اینجا بشکند آنجا گل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1049

در حریم سینه عشاق، غم نامحرم استدر نزاکت خانه آیینه، دم نامحرم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1052

هستی دنیای فانی انتظار مردن استترک هستی ز انتظار نیستی وارستن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1054

در تعلق کوه آهن در شمار سوزن استدر تجرد سوزنی همسنگ کوه آهن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1058

تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن استدل مشبک چون شد از پیکان، دعای جوشن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1059

مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن استبخیه این زخم، دندان بر جگر افشردن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1061

وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن استپایکوبی زندگی را در ته پا کردن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1065

عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن استعشق، این اوراق را شیرازه دل کردن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1067

نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن استترک جمعیت دل خود را به سامان کردن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1081

آبروی حسن از مژگان نمناک من استصیقل آیینه رویان دیده پاک من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1136

داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده استبی نیاز از افسر این چتر سیاهم کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1137

سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده استپاکباز از هوش آن چشم سیاهم کرده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1138

خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده استتازه رویی بر من آتش را گلستان کرده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1139

تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟بید مجنون گیسوی ماتم پریشان کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1151

ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده استچشم پل روشن، که آب امسال سرشار آمده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1161

آسمان از شور دلهای کباب آسوده استکوه تمکین خم از جوش شراب آسوده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1204

زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی استگل به تردستی ز عکس تازه رویان چیدنی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1208

هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بسترشته جان بر زبان نشتر فصاد بست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1234

توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هستاز تیمم دست باید شست هر جا آب هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1235

حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هستدر بساط گل ز شبنم دیده بیدار هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1239

شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیستموج این دریا لب ساحل نمی داند که چیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1241

دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیستدست خواب آلود، گل چیدن نمی داند که چیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq