ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من

تا جدا گشت ز من آن که چو جان است مراواله و خسته و زار است دل غم خور من

چشم من هیچ شبی خواب نگیرد ز غمشتا به خوناب جگر تر نکند بستر من

قصه غصه من گر برسانند به دوستبی گمان رحم کند بر دل من دلبر من

دوست از حالت من فارغ و از دوری اوبه فلک می‌رسد از سوز جگر آذر من

دل چه باشد که ز دلدار دریغش دارندخاصه از یار سمن بوی پری پیکر من

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. روز و شب ورد همام است که ناگه روزیجان برافشانم اگر دوست درآید بر من

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq