میان ما و شما بود پیش از آن پیوندکه جان علوی ما شد در این قفس در بند

بجز دهان لطیفت که با نسیم گل استندید دیده مردم گلاب‌دان از قند

لب خوشت که فدا باد آب حیوانشنداد آبم و در جانم آتشی افکند

چگونه از ملک انسان شریف‌تر نبودکه ز آدمی چو تو پیدا همی‌شود فرزند

ز ذوق بی‌خبر است آن که می‌کند تشبیهرخت به چشمهٔ خورشید و قد به سرو بلند

از آب و خاک نیاید کسی بدین خوبیدر آن جهان مگر از روح صورتی سازند

بگو که چاره من چیست از مشاهده‌اتبه حسن هیچ کسی چون نمی‌شود خرسند

اگر چه غیرتم آید میان شهر برآیزبان هر که مرا پند می‌دهد دربند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. همام چون که سلامت کند ملول مشوگرش جواب نگویی به زیر لب می‌خند

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar