Mücirəddin Beyləqani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل گرچه همه ساله جمالت خواهدوآید به بر تو تا وصالت خواهد
Rübai 96ای دل ز ره دراز می آید یارخوش باش که دلنواز می آید یار
Rübai 97گر دیده بدی روی ترا یوسف مصرآشفته شدی چو من گدا یوسف مصر
Rübai 98من دوش به یار گفتم ای تنگ شکرشاید که لب ترا گزم بار دگر
Rübai 100با یار جفا جوی پس از هجر درازکردم به تلطف سخن وصل آغاز
Rübai 101بی زلف تو شد چشم من از ابر خجلوز چشم تو پای دل فرو رفت به گل
Rübai 107گفتم ز دم سرد رهان یک بارمبا آنکه نکرد گفت منت دارم
Rübai 108چون عود اگر چه تن بلاکش دارمچون مجمر اگر چه دل بر آتش دارم
Rübai 110دل بر تو فشانم ار بسوزی جگرمو آن دل که من از تو باز گیرم که برم؟
Rübai 112چون در شب هجر تو فرو شد روزمواندر غم تو نیست کسی دلسوزم
Rübai 114تن کو که بدو ناز و دلال تو کشم؟یا دل که غم هجر و وصال تو کشم؟
Rübai 116جان خواست ز من دوش بت دلگسلمگفتم بدهم باز نفرمود دلم
Rübai 117پیوسته ز روزگار دشمن کاممگر شهد خورم زهر شود در کامم
Rübai 123چون غنچه اگر بند دهان بگشایماسرار زمانه در زمان بگشایم
Rübai 124گر معتکف در وثاق تو نیمزان نیست که خسته فراق تو نیم
Rübai 130صد طعنه ز هر گدای می خوردم منصد شربت جان گزای می خوردم من
Rübai 133ای گشته زیان مملکت سود از تو!رو تازگی جهان بیفزود از تو
Rübai 139صد عشوه نغز و دلستان آوردیتا عمر عزیزم به زیان آوردی
Rübai 141ای موی سپید! اگر شبی با یاریبنشینم و از عیش بر آید کاری
Rübai 142ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزیدر جستن وصل آب رخ خود ریزی
Rübai 145یک دم به وصال با رهی ناساییجز سوی خلاف کار من نگرایی
Qəsidə 7مساز حجره وحدت درین مضیق خرابکه روی صبح سلامت بماند زیر نقاب
Qəsidə 26ماه زیباست ولی چون رخ زیبای تو نیستسرو یکتاست ولی چون قد زیبای تو نیست
Qəsidə 68خسرو زرین سپر دوش شد اندر کمانتافت چو نیم آینه جرم مه از قیروان
Qəsidə 69ای ز لبت لاله را آب خوشی در دهانآتش روی تو بس آینه عقل و جان
Qəsidə 70طارم چارم نهفت پرتو شمع جهانخیمه زربفت گشت نوبتی آسمان
Qəsidə 71رفت ز ماهی برون چشمه آتش فشانشمع فلک را ز صفر سفره نهاد آسمان
Qəsidə 81بدیدند مه، ساقیا می چه داریکه آمد گه عشرت و میگساری
Qəzəl 3آب آن عارض خرم برخاستتاب آن طره پر خم برخاست
Qəzəl 18آن زلف پر از پیچ و شکن را چه توان گفت؟وان عارض چون برگ سمن را چه توان گفت؟