Həmam Təbrizi · Rübai
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در بزم تو هر که ترک هستی نکنداز باده لبهای تو مستی نکند
Rübai 54شد دوش میان ما حکایت آغازاز هر بن موییم برآمد آواز
Rübai 59در صحبت شانه هست موی تو دریغبا آینه اتفاق روی تو دریغ
Rübai 62با روی تو ننگرند عشاق به گلگل پیش تو نشمرند عشاق به گل
Rübai 64رنج تو چو رنج خویش پنداشتهاماین هفته طرب ز یاد بگذاشتهام
Rübai 69هجران دیدیم و درد هجران دیدیمدردی که نداشت هیچ درمان دیدیم
Rübai 77ای حلقهٔ مشکین تو دام دل منمحنتکدهٔ عشق تو نام دل من
Rübai 78از مه قدحی نهاده بر کف گردونیاران گه خواب نیست خیزید کنون
Rübai 82از باغ ارم گوشه درویشان بهدرویش ز چشم این و آن پنهان به
Rübai 87اینت نرسد که بر تنم رشک بریزیرا که بر او رشک برد ماه و پری
Rübai 92هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی
Rübai 96ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی
Rübai 3ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غمخواران را
Rübai 6زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب
Rübai 9ای چشم تو را چو من جهانی شده مستدر پای تو افتاده چو گیسوی تو پست
Rübai 22گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است
Rübai 24تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست
Rübai 26ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست
Rübai 29چون زرد شد از رنج گل رعنایتشد رنج خجل ز روی شهرآرایت
Rübai 31ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد
Rübai 32این سنگ که از آب روان میگرددپیوسته بسان آسمان میگردد
Rübai 35زلفت که ز ماه تکیهگاهی داردانصاف که خوش منصب و جاهی دارد
Rübai 37دل وقت سماع بوی دلدار بردحالش به سراپرده اسرار برد
Rübai 58از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغچون رفت خرد ز سر بود لایق تیغ
Rübai 65میآیم و از شرم چنان میافتمکز زندگی خود به گمان میافتم
Rübai 85با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه
Rübai 88ای همنفسان شدست وصلم سپریوقت است که آغاز کنم نوحهگری
Rübai 97یک رنج تحمل کنی از صد برهیچون نیک شوی ز صحبت بد برهی
Rübai 98ای نی که به ناله غم همیفرساییوز نغمه خوش طرب همیافزایی
Rübai 1انگور و شراب را سعادت بادامی مستی و خواب را سعادت بادا