Rübai 43

در بزم تو هر که ترک هستی نکنداز باده لب‌های تو مستی نکند

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 54

شد دوش میان ما حکایت آغازاز هر بن موییم برآمد آواز

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 59

در صحبت شانه هست موی تو دریغبا آینه اتفاق روی تو دریغ

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 62

با روی تو ننگرند عشاق به گلگل پیش تو نشمرند عشاق به گل

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 64

رنج تو چو رنج خویش پنداشته‌اماین هفته طرب ز یاد بگذاشته‌ام

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 69

هجران دیدیم و درد هجران دیدیمدردی که نداشت هیچ درمان دیدیم

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 77

ای حلقهٔ مشکین تو دام دل منمحنت‌کدهٔ عشق تو نام دل من

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 78

از مه قدحی نهاده بر کف گردونیاران گه خواب نیست خیزید کنون

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 82

از باغ ارم گوشه درویشان بهدرویش ز چشم این و آن پنهان به

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 87

اینت نرسد که بر تنم رشک بریزیرا که بر او رشک برد ماه و پری

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 92

هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 96

ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 3

ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غم‌خواران را

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 6

زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 9

ای چشم تو را چو من جهانی شده مستدر پای تو افتاده چو گیسوی تو پست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 22

گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 24

تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 26

ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 29

چون زرد شد از رنج گل رعنایتشد رنج خجل ز روی شهرآرایت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 31

ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 32

این سنگ که از آب روان می‌گرددپیوسته بسان آسمان می‌گردد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 35

زلفت که ز ماه تکیه‌گاهی داردانصاف که خوش منصب و جاهی دارد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 37

دل وقت سماع بوی دلدار بردحالش به سراپرده اسرار برد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 58

از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغچون رفت خرد ز سر بود لایق تیغ

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 65

می‌آیم و از شرم چنان می‌افتمکز زندگی خود به گمان می‌افتم

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 85

با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 88

ای همنفسان شدست وصلم سپریوقت است که آغاز کنم نوحه‌گری

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 97

یک رنج تحمل کنی از صد برهیچون نیک شوی ز صحبت بد برهی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 98

ای نی که به ناله غم همی‌فرساییوز نغمه خوش طرب همی‌افزایی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 1

انگور و شراب را سعادت بادامی مستی و خواب را سعادت بادا

Həmam TəbriziRübai1 dəq