Qəzəl 110

از آن شکل و شمایل چشم بد دورکه چشم عاشقان را می‌دهد نور

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 41

تورا چیزی ورای حسن و آن هستنپندارم نظیرت در جهان هست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1

چون سحر از بوی گل گشت معطر هوااز نفس یار ما داد نشانی صبا

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 179

ماه رویا دوش عزم جام و ساغر کرده‌ایخواب دوشین در کنار یار دیگر کرده‌ای

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 204

کو جوانی تا فدای عشق خوبان کردمیبار دیگر عمر خود در کار ایشان کردمی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 37

مرا دماغ ز بویت هنوز مشکین استدهان من به حدیث لب تو شیرین است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 40

مرا تویی ز جهان آرزوی جان ای دوستحیات بهر تو خواهم در این جهان ای دوست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 113

چه می خورده است چشم نیم‌خوابشکه او مست است وهشیاران خرابش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 134

نرسیده‌ست به گوش تو مگر فریادمورنه هرگز ندهد دل که نیاری یادم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 173

چون منی را کی رسد روی جهان‌آرای تودولت چشمم بود گردی ز خاک پای تو

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 15

نه باغ بود و نه انگور و می، نه باده‌پرستکه دوست داد شرابی به عاشقان الست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 19

حسنت چو اشتیاق دلم بی‌نهایت استوز عاشقان فراغت یارم به غایت است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 67

سر تا قدم به آب حیاتت سرشته‌انددل‌ها مثال نقش تو بر جان نبشته‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 68

ماه‌رویان زلف مشکین را پریشان کرده‌اندعاشقان دنیی و دین در کار ایشان کرده‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 115

نبود خلاص ما را ز دو چشم شوخ شنگشکه چو در کرشمه آید گذرد ز جان خدنگش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 138

سعادتی که ز ناگه درآمدی ز درمخوش آمدی همه لطفی و مردمی و کرم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 145

مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنمچو مست روی توام رنگ ارغوان چه کنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 155

تا سرم خالی نگردد از خیال ما و منخویشتن باشم حجاب روی یار خویشتن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 178

بدین ملاحت و حسن و لطافت و معنینه زاده است و نه پرورده مادر دنیی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 219

دانی چگونه باشد از دوستان جداییچون دیده‌ای که ماند خالی ز روشنایی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 7

مکن ای دوست ملامت من سودایی راکه تو روزی نکشیدی غم تنهایی را

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 10

منتظر باشند شب‌ها عاشقان ناکرده خوابتا برآید بامداد از شرق کویت آفتاب

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 21

خانه امروز بهشت است که رضوان اینجاستوقت پروردن جان است که جانان اینجاست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 22

این ز آب وخاک نیست که جانی مصور استچشم جهانیان به جمالش منور است

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 35

چشم مستانه تو آفت هشیاران استفتنه و عربده او همه با یاران است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 55

روی زیبا چون تماشا را به گلزار آوردشاخ گل را شرم بادا گر گلی بار آورد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 84

آن را که حسن و شکل و شمایل چنین بودچندان که ناز بیش کند نازنین بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 87

بر سر کوی تو سرها می‌رودجان فدای روی زیبا می‌رود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 111

غرض ز دیدن شام و دیار مصر و حجازاگر حضور عزیزان بود زهی اعزاز

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 112

رفتیم ما و عشق تو اندر میان هنوزساکن نگشت عربده عاشقان هنوز

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq