Həmam Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تورا چیزی ورای حسن و آن هستنپندارم نظیرت در جهان هست
Qəzəl 110از آن شکل و شمایل چشم بد دورکه چشم عاشقان را میدهد نور
Qəzəl 1چون سحر از بوی گل گشت معطر هوااز نفس یار ما داد نشانی صبا
Qəzəl 37مرا دماغ ز بویت هنوز مشکین استدهان من به حدیث لب تو شیرین است
Qəzəl 40مرا تویی ز جهان آرزوی جان ای دوستحیات بهر تو خواهم در این جهان ای دوست
Qəzəl 15نه باغ بود و نه انگور و می، نه بادهپرستکه دوست داد شرابی به عاشقان الست
Qəzəl 19حسنت چو اشتیاق دلم بینهایت استوز عاشقان فراغت یارم به غایت است
Qəzəl 67سر تا قدم به آب حیاتت سرشتهانددلها مثال نقش تو بر جان نبشتهاند
Qəzəl 68ماهرویان زلف مشکین را پریشان کردهاندعاشقان دنیی و دین در کار ایشان کردهاند
Qəzəl 113چه می خورده است چشم نیمخوابشکه او مست است وهشیاران خرابش
Qəzəl 134نرسیدهست به گوش تو مگر فریادمورنه هرگز ندهد دل که نیاری یادم
Qəzəl 145مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنمچو مست روی توام رنگ ارغوان چه کنم
Qəzəl 155تا سرم خالی نگردد از خیال ما و منخویشتن باشم حجاب روی یار خویشتن
Qəzəl 173چون منی را کی رسد روی جهانآرای تودولت چشمم بود گردی ز خاک پای تو
Qəzəl 178بدین ملاحت و حسن و لطافت و معنینه زاده است و نه پرورده مادر دنیی
Qəzəl 179ماه رویا دوش عزم جام و ساغر کردهایخواب دوشین در کنار یار دیگر کردهای
Qəzəl 204کو جوانی تا فدای عشق خوبان کردمیبار دیگر عمر خود در کار ایشان کردمی
Qəzəl 7مکن ای دوست ملامت من سودایی راکه تو روزی نکشیدی غم تنهایی را
Qəzəl 10منتظر باشند شبها عاشقان ناکرده خوابتا برآید بامداد از شرق کویت آفتاب
Qəzəl 55روی زیبا چون تماشا را به گلزار آوردشاخ گل را شرم بادا گر گلی بار آورد
Qəzəl 84آن را که حسن و شکل و شمایل چنین بودچندان که ناز بیش کند نازنین بود
Qəzəl 87بر سر کوی تو سرها میرودجان فدای روی زیبا میرود
Qəzəl 112رفتیم ما و عشق تو اندر میان هنوزساکن نگشت عربده عاشقان هنوز
Qəzəl 115نبود خلاص ما را ز دو چشم شوخ شنگشکه چو در کرشمه آید گذرد ز جان خدنگش
Qəzəl 141در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشمبدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
Qəzəl 153به معنی چون شود صورت مزینچو قصری باشد از خورشید روشن
Qəzəl 159شیوهٔ مردان نباشد عشق پنهان باختنکمتر از پروانه نتوان بود در جان باختن
Qəzəl 192معذورم اگر ورزم سودای چنین یاریای چشم ملامتگر بنگر به رخش باری
Qəzəl 219دانی چگونه باشد از دوستان جداییچون دیدهای که ماند خالی ز روشنایی
Qəzəl 13ترکم زمی مغانه سرمستمیآمد و عقل رفته از دست