Qəzəl 114

زهی شمایل موزون و قد دلبندشکه هر که دید رخش گشت آرزومندش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 116

این نه دردیست که بی دوست بود درمانشخُنُک آن جان که نصیبی بود از جانانش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 135

پیش یاران امشبی ناخوانده مهمان آمدمعاشقان تشنه لب را آب حیوان آمدم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 136

چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدمروز نوروز و شب قدر به یک‌جا دیدم

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 141

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشمبدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 153

به معنی چون شود صورت مزینچو قصری باشد از خورشید روشن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 159

شیوهٔ مردان نباشد عشق پنهان باختنکمتر از پروانه نتوان بود در جان باختن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 164

ملامت می‌کند دشمن مرا در عشق ورزیدنبه چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 167

ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 169

بر کف ماه نیکوان جام چو آفتاب بیننرگس نیم مست او گشته ز می خراب بین

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 171

حدیث زلف و خال و چشم و ابرونگوید جز زبان عشق نیکو

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 183

چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتیاز هر طرف ز خلق برآید قیامتی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 184

گفت از برای چیدن گل در چمن شدیاز مات شرم باد که پیمان‌شکن شدی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 189

ای نسیم سحری هیچ سر آن داریکز برای دل من روی به جانان آری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 192

معذورم اگر ورزم سودای چنین یاریای چشم ملامت‌گر بنگر به رخش باری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 205

از تشنگی بمردم ای آب زندگانیچون نیستی در آتش احوال ما چه دانی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 213

ای آفتاب خوبان وی آیت الهیحسن تو را مسخر از ماه تا به ماهی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3

ما به دست یار دادیم اختیار خویش راحاصلی زین به ندانستیم کار خویش را

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 8

بشنو حدیث یار ما از ما نه از اغیار ماشرح لب او می‌دهد شیرینی گفتار ما

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 13

ترکم زمی مغانه سرمستمی‌آمد و عقل رفته از دست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 20

حسنی که هست روی تو را بی‌نهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 23

اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوب‌تر است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 34

یاری که رخش قبله صاحب‌نظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 39

بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 61

اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشدزهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 76

قومی که ره به منزل خوبان همی‌برنداقبال مایه‌ای‌ست که ایشان همی‌برند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 77

می‌روی وز پی تو پیر و جوان می‌نگرندبه تعجب همه در صورت جان می‌نگرند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 80

اهل دل در هوس عشق تو سرگردانندزاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 86

زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بودغیرتت باید که بر پای هوا بندی بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 90

بوسه‌ای را گر به جان شاید خریدجان بباید داد روز من یزید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq