Həmam Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
حسنی که هست روی تو را بینهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است
Qəzəl 23اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوبتر است
Qəzəl 29یار ما محملنشین و ساربان مستعجل استچون روان گردم که زاب دیده پایم در گل است
Qəzəl 30تو سلطانی و خورشیدت غلام استنظر جز بر چنین صورت حرام است
Qəzəl 33وداع چون تو نگاری نه کار آسان استهلاک عاشق مسکین فراق جانان است
Qəzəl 39بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست
Qəzəl 44فتنه از بالای تو بالا گرفتشهر از آن رفتار خوش غوغا گرفت
Qəzəl 48چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچآرام کرد از دل و صبر و قرار کوچ
Qəzəl 52هر کاو سر تو دارد پروای سر نداردمست تو تا قیامت از خود خبر ندارد
Qəzəl 53مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد
Qəzəl 61اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشدزهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد
Qəzəl 64نباتت بر لب شکّر برآمدزمرد گرد یاقوتت درآمد
Qəzəl 65برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
Qəzəl 71زاهدان با شاهدان همخانهاندگرد هر شمعی دو صد پروانهاند
Qəzəl 75به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند
Qəzəl 79آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
Qəzəl 83چشم بد دور که زیباتر از این نتوان بودبنده روی تو خواهم ز میان جان بود
Qəzəl 90بوسهای را گر به جان شاید خریدجان بباید داد روز من یزید
Qəzəl 91اگر نگار من از رخ نقاب بگشایدبه حسن خویش جهان سر به سر بیاراید
Qəzəl 92بهشت روی تو را پاک دیدهای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید
Qəzəl 96چو چشم مست بدان زلف تابدار آیداسیر بند کمندت به اختیار آید
Qəzəl 97سالها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید
Qəzəl 99مرا چو نام لبت بر سر زبان آیدز ذوق آن سخنم آب در دهان آید
Qəzəl 101دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشیدحلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید
Qəzəl 107دوش از لبت ربودهام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر
Qəzəl 120عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش
Qəzəl 122که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل
Qəzəl 125ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دلدل به لبت دادهام جان تو و جان دل
Qəzəl 143عنبرین است به ذکر تو نفسها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم
Qəzəl 149نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیماهل دل را میدهد پیغام جنات نعیم