Həmam Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای نور دیده و دل از دیدهها نهانیبا ما نه در میانی کاندر میان جانی
Qəzəl 214میکند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را میدهد از بوی بهشت آگاهی
Qəzəl 215اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی
Qəzəl 6روی ترکم بین مکن نسبت به خوبی ماه راترک من در خیل دارد همچو مه پنجاه را
Qəzəl 16بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست
Qəzəl 18کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست
Qəzəl 25حسن تو را ممالک دلها مسخر استمقبل کسی که وصل تو او را میسر است
Qəzəl 26رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است
Qəzəl 27بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل استاین که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است
Qəzəl 31به شب ماهی میان کاروان استکه روی او دلیل ساربان است
Qəzəl 46فراق آن قد و قامت قیامت است قیامتشکیب از آن لب شیرین غرامت است غرامت
Qəzəl 50یاد باد آن راحت جان یاد بادعاشقان را عهد جانان یاد باد
Qəzəl 62دوست آن دارد و آن است که جان میبخشدمهربانی به دل اهل دلان میبخشد
Qəzəl 72نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
Qəzəl 98آن نه نقشیست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید
Qəzəl 104چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید
Qəzəl 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Qəzəl 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Qəzəl 119پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش
Qəzəl 124ما میرویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل
Qəzəl 127چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
Qəzəl 157نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان
Qəzəl 163در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن
Qəzəl 165عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن
Qəzəl 168ای سواد زلف تو سودای منروی تو خورشید مهرافزای من
Qəzəl 177اگر نه روی تو باشد کجا برم دنییتویی خلاصه دنیی و کس نگوید نی
Qəzəl 186توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پریهر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری
Qəzəl 187شب دوشینه خیالت به عیادت سحریبر بالین من آمد که فلان هان خبری
Qəzəl 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Qəzəl 199نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقیکه مرا با دگری هست خیالی باقی