Qəzəl 207

ای نور دیده و دل از دیده‌ها نهانیبا ما نه در میانی کاندر میان جانی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 214

می‌کند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را می‌دهد از بوی بهشت آگاهی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 215

اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6

روی ترکم بین مکن نسبت به خوبی ماه راترک من در خیل دارد همچو مه پنجاه را

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 16

بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 18

کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 25

حسن تو را ممالک دل‌ها مسخر استمقبل کسی که وصل تو او را میسر است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 26

رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 27

بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل استاین که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 31

به شب ماهی میان کاروان استکه روی او دلیل ساربان است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 46

فراق آن قد و قامت قیامت است قیامتشکیب از آن لب شیرین غرامت است غرامت

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 50

یاد باد آن راحت جان یاد بادعاشقان را عهد جانان یاد باد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 62

دوست آن دارد و آن است که جان می‌بخشدمهربانی به دل اهل دلان می‌بخشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 72

نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 98

آن نه نقشی‌ست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 104

چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 105

اینک نسیمی می‌دهد کز دوست می‌آرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 108

لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 119

پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 124

ما می‌رویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 127

چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 157

نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 163

در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 165

عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 168

ای سواد زلف تو سودای منروی تو خورشید مهرافزای من

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 177

اگر نه روی تو باشد کجا برم دنییتویی خلاصه دنیی و کس نگوید نی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 186

توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پریهر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 187

شب دوشینه خیالت به عیادت سحریبر بالین من آمد که فلان هان خبری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 196

به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 199

نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقیکه مرا با دگری هست خیالی باقی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq