Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از آن شکل و شمایل چشم بد دورکه چشم عاشقان را میدهد نور
Qəzəl 41تورا چیزی ورای حسن و آن هستنپندارم نظیرت در جهان هست
Qəzəl 1چون سحر از بوی گل گشت معطر هوااز نفس یار ما داد نشانی صبا
Rübai 66گفتم چو تو را عاشق شیدا باشمشاید که من دل شده تنها باشم
Məsnəvi 9ای سخن پرور بلند آوازکه زبان تیز کرده ای و دراز
Qəzəl 37مرا دماغ ز بویت هنوز مشکین استدهان من به حدیث لب تو شیرین است
Qəzəl 40مرا تویی ز جهان آرزوی جان ای دوستحیات بهر تو خواهم در این جهان ای دوست
Rübai 68بنشسته بدیم ما دو شهباز به همکردیم به کوه و دشت پرواز بهم
Rübai 84ای طبع تو را جان لطیفان بندهساز تو مزاج طبع را سازنده
Rübai 90معشوق ز ذوق باده گلناریدر ساخته بود دوش با بیداری
Rübai 91ای منزل دوست خوش هوایی داریفریاد که بوی آشنایی داری
Qəzəl 179ماه رویا دوش عزم جام و ساغر کردهایخواب دوشین در کنار یار دیگر کردهای
Qəzəl 204کو جوانی تا فدای عشق خوبان کردمیبار دیگر عمر خود در کار ایشان کردمی
Müfrəd 4ز دولت تو مرا دست داده بود دمیبه بندگیت که تاریخ روزگار من است
Müfrəd 10همیرسان به جماعت چو شاخ نخل کرموگرنه باش چو بید لطیف راحت روح
Qəzəl 15نه باغ بود و نه انگور و می، نه بادهپرستکه دوست داد شرابی به عاشقان الست
Qəzəl 19حسنت چو اشتیاق دلم بینهایت استوز عاشقان فراغت یارم به غایت است
Müfrəd 30حرف و ترکیب ندانم که من از سر تا پایهر کجا دیده برافتاد همه جان دیدم
Rübai 33بزم از رخت امشب آفتابی داردچشم تو به هر گوشه خرابی دارد
Müfrəd 46برون ز عالم حس است جان خرده بینان رابه غمزه سوی یکدیگر اشارتهای پنهانی
Rübai 60ای ماه چه قبهای ز قدرت عیوقاقبال چو عاشق است دادت معشوق
Qəzəl 67سر تا قدم به آب حیاتت سرشتهانددلها مثال نقش تو بر جان نبشتهاند
Qəzəl 68ماهرویان زلف مشکین را پریشان کردهاندعاشقان دنیی و دین در کار ایشان کردهاند
Rübai 83ترکم چو کمان ابروان کرد به زهتیر مژه انداخت از آن بر که و مه
Rübai 89ای صبح که آهنگ به خونم داریاز باد دل مرا چه میآزاری
Rübai 93ای نی تو نه همچو من پریشان حالیبی درد برین صفت چرا مینالی
Qəzəl 113چه می خورده است چشم نیمخوابشکه او مست است وهشیاران خرابش
Qəzəl 134نرسیدهست به گوش تو مگر فریادمورنه هرگز ندهد دل که نیاری یادم
Qəzəl 145مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنمچو مست روی توام رنگ ارغوان چه کنم
Qəzəl 155تا سرم خالی نگردد از خیال ما و منخویشتن باشم حجاب روی یار خویشتن