Qəzəl 125

ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دلدل به لبت داده‌ام جان تو و جان دل

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 142

ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 143

عنبرین است به ذکر تو نفس‌ها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 154

تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 161

عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 166

تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 174

پاک‌چشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 181

چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 183

چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتیاز هر طرف ز خلق برآید قیامتی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 188

ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 190

ترسا بچه‌ای ناگه بر کف می گلناریاز صومعه باز آمد سرمست به عیاری

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 193

دیگر نخوانم جان تورا زیرا که از جان خوشتریاز حسن خوبان نشمرم حسنت که زایشان خوشتری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 194

بازیچه نیست آخر آیین عشق‌بازیبا دوست درنگیرد تا روح در نبازی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 195

به خوبی‌ست هر دل نوازی ایازیولی همچو محمود کو پاک بازی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 211

در غیرتم که با خود همراز و همنشینیدر آب عکس خود را زنهار تا نبینی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 218

برای دیدن رویت خوش است بیناییز بهر نام تو آید به کار گویایی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 220

گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 1

درخت بخل ترا کس ز بیخ برنکندمگر که صرصر حمق تو بشکند آن را

Həmam Təbrizi1 dəq
Məsnəvi 3

پیشوا یار غار او صدیقآن رسیده به عالم تحقیق

Həmam TəbriziMəsnəvi1 dəq
Qəzəl 3

ما به دست یار دادیم اختیار خویش راحاصلی زین به ندانستیم کار خویش را

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 4

ای در سر زلف تو پریشانی‌هاخوی لب لعلت شکرافشانی‌ها

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 5

ای دل که شدی در سر آن زلف به تابدر جایگه خوشی مکن جنگ و عتاب

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 7

از دل خبر مپرس که بر وی چه‌ها گذشتکاین سیل غم نخست به شهر شما گذشت

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 7

گویند که هست بی نشان آب حیاتو اندر ظلمات است نهان آب حیات

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 8

بشنو حدیث یار ما از ما نه از اغیار ماشرح لب او می‌دهد شیرینی گفتار ما

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Məsnəvi 11

دل‌ربایی به دل‌نوازی کنپای‌ها بوس و سرفرازی کن

Həmam TəbriziMəsnəvi3 dəq
Məsnəvi 13

گفتن از بهر کار در کار استورنه اینجا چه جای گفتار است

Həmam TəbriziMəsnəvi2 dəq
Məsnəvi 14

همنفس شد سگ شبان با گرگگله را سگ خوردکنون یاگرگ

Həmam TəbriziMəsnəvi1 dəq
Rübai 14

با روی تو شمع برفروزد عجب استبا حسن تو دیده برندوزد عجب است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 16

کو حیدر هاشمی و کو حاتم طیتا ماتم مردمی و مردی دارند

Həmam Təbrizi1 dəq