Rübai 27

ما را به امید زندگانی بگذشتدور از رویت دور جوانی بگذشت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 28

چون خسته شد از منج لب شیرینتخونین شد از این غم دل صد مسکینت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 29

چه گویم و چه نویسم که زین سفر چه کشیدمز روزگار پیاپی بدیدم آنچه بدیدم

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 29

یار ما محمل‌نشین و ساربان مستعجل استچون روان گردم که زاب دیده پایم در گل است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 30

تو سلطانی و خورشیدت غلام استنظر جز بر چنین صورت حرام است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 31

ز چشم دوری و دل روز و شب ملازم توستامید هست که محروم هم نماند چشم

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 33

وداع چون تو نگاری نه کار آسان استهلاک عاشق مسکین فراق جانان است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 34

زلفش سر کبر و سرفرازی داردزان کشتن عاشقان به بازی دارد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 35

نانش نه و خلق او را در هر دو جهان مهمانای دوست چنین باشد ایثار جوانمردان

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 40

گفتی غم عشقت همه کس می‌دانداین راز گشاده‌ای بدان می‌ماند

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 42

ز جانان مهر و از ما جان‌فشانی‌ستجواب مهربانان مهربانی‌ست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 43

در بزم تو هر که ترک هستی نکنداز باده لب‌های تو مستی نکند

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 44

فتنه از بالای تو بالا گرفتشهر از آن رفتار خوش غوغا گرفت

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 47

دل گفت که زحمت تن آنجا چه بریاین کار همان به که به جان فرمایی

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 48

چون تو از جانب شیراز به تبریز آییشکر آن نعمت را وام کنم گویایی

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 48

چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچآرام کرد از دل و صبر و قرار کوچ

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 49

از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 51

دلم شکست بدان زلف‌های پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 53

مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 54

شد دوش میان ما حکایت آغازاز هر بن موییم برآمد آواز

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 58

دردمندان را ز بوی دوست درمان می‌رسدمژدۀ فرزند پیش پیر کنعان می‌رسد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 59

جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 59

در صحبت شانه هست موی تو دریغبا آینه اتفاق روی تو دریغ

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 62

با روی تو ننگرند عشاق به گلگل پیش تو نشمرند عشاق به گل

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 63

نیِ بی‌نوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 64

رنج تو چو رنج خویش پنداشته‌اماین هفته طرب ز یاد بگذاشته‌ام

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 65

برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 69

عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیده‌اندآب حیوان در میان تیرگی نوشیده‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 69

هجران دیدیم و درد هجران دیدیمدردی که نداشت هیچ درمان دیدیم

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 75

به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq