Qəzəl 65

برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 69

عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیده‌اندآب حیوان در میان تیرگی نوشیده‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 69

هجران دیدیم و درد هجران دیدیمدردی که نداشت هیچ درمان دیدیم

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 75

به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 77

ای حلقهٔ مشکین تو دام دل منمحنت‌کدهٔ عشق تو نام دل من

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 78

از مه قدحی نهاده بر کف گردونیاران گه خواب نیست خیزید کنون

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 79

آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 82

از باغ ارم گوشه درویشان بهدرویش ز چشم این و آن پنهان به

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 85

هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 87

اینت نرسد که بر تنم رشک بریزیرا که بر او رشک برد ماه و پری

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 92

بهشت روی تو را پاک دیده‌ای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 92

هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 96

ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 97

سال‌ها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 100

دوستان از دوستان یاد آوریدعهد یار مهربان یاد آورید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشیدحلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 106

دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشترشبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 109

آفتابی و ز مهرت همه دل‌ها محرورچشم روشن بود آن را که تو باشی منظور

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 126

زهی مقبل که شد پیش تو مقبولبود دایم به سودای تو مشغول

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 128

آرزومندم ولیکن کو قدمدر فراقت شد وجودم کالعدم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 129

ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 130

من به اومید تو از راه دراز آمده‌امناز بگذار دمی چون به نیاز آمده‌ام

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 131

چشم خود را دوست می‌دارم که رویش دیده‌امعاشقم بر گوش خود کآواز او بشنیده‌ام

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 132

من از دنیا و مافیها دل اندر نیکوان بستمعجب دارم که بشکیبم ز روی خوب تا هستم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 137

این منم در صحبت جانان که جان می‌پرورمگر به خوابش دیدمی هرگز نگشتی باورم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 144

تا کی آخر ز غمت ناله شب‌گیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 149

نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیماهل دل را می‌دهد پیغام جنات نعیم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 150

ما به بوی زلف یار مهربان آسوده‌ایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسوده‌ایم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 151

ما گر چه ز خدمتت جداییمتا ظن نبری که بی‌وفاییم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 152

ای پیش نقش روی تو صاحب‌دلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنه‌ها افتاده در هر انجمن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq