İrəc Mirzə · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
صبحدم کاین طایر چرخ آشیانآفتابی گردد از بالای کوه
Qəzəl 4خواهم که دهم جان به تو، میلِ دلم اینستترسم که پسندت نشود، مشکلم اینست
Rübai 4دیدیم بسی چون تو درین عمر قلیلکز کبر، چو پشه بود، در چشمش، پیل
Qəsidə 5چشمم سپید شد به رَهِ انتظارِ اسبپیدا نشد ز جانب سوران سوارِ اسب
Rübai 6دیروز چه گُلهای جهانافروزیامروز چه سرمای گلستانسوزی
Məsnəvi 8بچهای با شعور با فرهنگبود با بختِ خود همیشه به جنگ
Məsnəvi 9بود شیری به بیشهای خفتهموشکی کرد خوابش آشفته
Qəsidə 10نقاب دارد و دل را به جلوه آب کندنعوذباللّه اگر جلوه بی نقاب کند
Qəzəl 11تا بر سر است سایهٔ شهزاده ایرجمگویی مگر به تاج فریدون مُتَوَّجَم
Qitə 12وزیر خمسه اگر وجهِ قبضِ من ندهدبه حق خمسهٔ آل عبا که بَد کردهست
Məsnəvi 13باز برتافت به عالَم خورشیدبر رخِ خلقِ جهان تیغ کشید
Qitə 15دانی که چرا طفل به هَنگامِ تَوَلّدبا ضَجّه و بی تابی و فریاد و فَغان است
Qəzəl 16باز روز آمد به پایان، شامِ دلگیر است و منتا سحر سودایِ آن زلفِ چو زنجیر است و من
Qitə 16هر کس ز خزانه بُرد چیزیگفتند مَبَر که این گُناه است
Qəsidə 17تا شهنشاهِ جهان گردید مهمانِ وزیرمتّفق دید آسمان بختِ جوان با رایِ پیر
Qitə 17ای هم سفر عزیز من مَجدافکارِ تو خنده آورنده است
Qitə 24اگر شاه معزول رفت از جهانولی عهد منصوب پاینده باد
Qitə 26قصّه شنیدم که بوالعَلا به همه عمرلَحم نخورد و ذَوات لَحم نیازرد
Qitə 27به قدر فهم تو کردند وصف دوزخ راکه مار هفت سر و عقرب دو سر دارد
Qəsidə 29مُردم از حسرتِ آهورَوِشان و رَمِشانمی ندانم به چه تدبیر به دام آرمشان
Qəsidə 34چندی گُزیده یار ز من دوریافزوده شور بختِ مرا شوری
Məsnəvi 35هرچه گویی تو طبیعی میگویبیشتر زانچه طبیعی است مجوی
Qitə 35ای راد خدیوِ عدلپرور بنگرطفلی بودم آب به گوشم کردند
Qitə 36بر سردر کاروان سراییتصویر زنی به گچ کشیدند
Qitə 37ستوده طبع وحیدا رسید نامۀ توشد از رسیدنش این جان ناتوان خرسند
Qitə 45یارب این عادت چه میباشد که اهل ملک ماگاه بیرون رفتن از مجلس ز در رم میکنند
Qitə 52این حاکم بی عُرضه به ما اهل خراساندردی نفرستاد و دوا نیز نبخشید
Qitə 55شب در بساط احرار از التفات سردارکنیاک بود بسیار تریاک بود بی مر
Qitə 59چند تو را گفتم ای کمال مخور کیرتا نشوی مبتلا به رنج بواسیر
Qitə 63بشنو که لطیفۀ قشنگی استاین است حقیقت اصلِ معنیش