Məczub Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به صد آشفتگی چون موج هر سو بیقرار افتمکه زین دریای توفانخیز شاید بر کنار افتم
Qəzəl 178چشم تر آخر به رویش بینقاب انداختیمدامن آلودهای بر آفتاب انداختیم
Qəzəl 181ای دل بیا که مژده وصلی شنیدهامروز خوشی به طالع خود باز دیدهام
Qəzəl 182هر کجا مستان به آن سرو روان برخوردهایماز جهان گل چیده از بخت جوان برخوردهایم
Qəzəl 186گردیدهام غبار و پناهی گرفتهامبر طرف دامنی سر راهی گرفتهام
Qəzəl 195دوست یا رب چه دید باز از منکه همی تافت رخ به ناز از من
Qəzəl 197یار دل را بیتکلف کرده جای خویشتنصورت آیینه خود شد رونمای خویشتن
Qəzəl 202خویش را تند و تلخ زود مکنآتش خشم را سجود مکن
Qəzəl 212شده در شیشه ما بیتو می ناب گرهمفکن این همه بر خاطر احباب گره
Qəzəl 234سرگشته و پریشان تا کو به کو نگردیواقف ز راز این بحر چون آب جو نگردی
Qəzəl 236باز در آتشم ز روی کسیمیکشد خاطرم به سوی کسی
Qəzəl 242عیش عیش ما باشد گر تو یار ما باشیمی دهی و می نوشی رازدار ما باشی
Qəzəl 244لَئِن جَلَّت ذَنوبی فی مَقامیفَعَطفَ العَطف کافٍ لاعتصامی
Tarix 1چون والد کمینه طواف مدینه کردمحرم به حج شدیم و مناسک تمام شد
Qəzəl 2دیده پر خون شد به دل دیگر نمیدانم چه شدآب این سرچشمه را از سر نمیدانم چه شد
Qəzəl 4عاشقی را بنا نباید کردیا حذر از بلا نباید کرد
Müfrəd 5لبی که لب ز دعا بست بسته شد در اوسری که سجده ندانست خاک بر سر او
Qəzəl 6هر چند تماشا ز غرورش نتوان کردشادیم که دوری ز حضورش نتوان کرد
Müfrəd 7بنده اندر بندگی گر نارس استچون خدایی از تو میآید بس است
Rübai 9دین آر به دست از پی دینار مرواز دیدن زر چو طفل از کار مرو
Rübai 14روزی که ز بیم جمله را دل خونستمنگر به گناه ما که چند و چونست
Qəzəl 16هر کجا صبر از دلی آن زلف کافرکیش بردچون تهیدستان مرا فکر محالاندیش برد
Rübai 17مجذوب قناعتی که یزدان به تو دادهان سلطنت ملک سلیمان به تو داد
Qəzəl 20یکرنگ تو را کجدل و ابلق نتوان کردحق را به فسون باطل و ناحق نتوان کرد
Rübai 22مجذوب ز فکر بیش دلم سوختهایماز دست هوسها به ستم سوختهایم
Rübai 23آن گل مگر از پرده برون میآیدکز رنگ بهار بوی خون میآید
Rübai 24چون بیتو نگاهم به سیاهی پویداشکم به علاج رنگ کاهی پوید
Rübai 26ای کعبهروی که گرم راهی چون پیکهشدار که خاموشی به است از لبیک
Qəzəl 28تا جمالت شمع این کاشانه شدآفتاب از جان و دل پروانه شد
Rübai 28دنیا که تو را به مکر بیتاب نمودرنگی به تو هر زمان چو سرخاب نمود