İmadəddin Nəsimi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای به میان دلبران زلف تو بر سر آمدهگل ز رخ تو منفعل، لاله به هم برآمده
Qəzəl 264یارب، ای سرو من! امشب در کنار کیستی؟دوش بودی یار من، امروز یار کیستی؟
Qəzəl 265ای ز قیام قامتت هر طرفی قیامتیجز تو که دارد این چنین خوب و لطیف قامتی
Qəzəl 270گمان مبر که به صد جور و صد دل آزاریدل من از تو برنجد مگر به بیزاری
Qəzəl 281بیا ای احسن صورت! بیا ای اکمل معنیبه میدان الوهیت که داری جای این دعوی
Qəzəl 285زهی چشم و زهی ابرو، زهی رویزهی خط و زهی خال و زهی موی
Qəsidə 5مشعل خورشید کز نورش جهان را زیور استچند باشی گرم در چهرش که طشت آذر است
Qəsidə 7آن شهنشاهی که مداحش خدای داور استساقی روز جزا قسام خلد و آذر است
Məsnəvi 4تو روی ماه و خور فضل خدا بینکه بست از فی و ضاد و لام آیین
Rübai 3ای عارف سر من عرف در اسماآن کس که شناخت نفس بشناخت خدا
Rübai 11آن نقطه که نکته ای در او پنهان استآن نقطه وجود حوری و غلمان است
Rübai 18الله ز حال بندگان آگاه استپیغمبر مات رهنمای راه است
Rübai 27تا می نشنوی ز خویشتن واحد و فردتحصیل مراد خویش نتوانی کرد
Rübai 30از عین علی عین همه پیدا شدوز لام علی لب همه گویا شد
Rübai 32ای ذات تو سر دفتر اسرار وجودنقش صفتت بر در و دیوار وجود
Rübai 33ای عشق تو سر دفتر اسرار وجودمنصور دل، آویخته از دار وجود
Rübai 35از خاک و ز آب آدم و بود و وجودهم آتش و آب تابع و لازم بود
Rübai 39(تا) آتش فقر بر تو داغی ننهددر خانه باطنت چراغی ننهد
Rübai 46این کاسه چو کوزه نبات است نگربا خاصیت آب حیات است نگر
Rübai 59من مستی باده از سبو می بینمعکس رخ ساقی اندر او می بینم
Rübai 60من ذکر تو از مرغ چمن می شنوموز لاله و سنبل و سمن می شنوم
Rübai 67بسیار بگردید و بگردد گردونتا مثل تویی ز باطن آرد بیرون
Rübai 71ای آیت نور، پرتو غبغب توتفسیر دخان دو گیسوی چون شب تو
Rübai 76ای زلف تو حلقه بر رخ ماه زدهحسن تو بر آفتاب خرگاه زده
Rübai 78ای آن که تو پیوسته خدا می طلبیاز خود بطلب اگر مرا می طلبی
Rübai 79در دار وجود گشت دیار علیچون هست یقین ولی جبار علی
Rübai 82تا عارف ذات لامکانی نشویهستی تو فنا و جاودانی نشوی
Rübai 84آن حرف که آن اصل کتاب است توییوان فرد که مبداء حساب است تویی
Rübai 85آن نقطه که مرکز جهان است توییوان قطره که اصل کن فکان است تویی
Əlavə 2ای حسن تو دردانه چو ک . . . بنند اعلاچون نقطه فردی