İmadəddin Nəsimi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمدزهی فالی که تفسیرش همه حسن و جمال آمد
Qəzəl 36منم آن مجمع البحرین که پر لؤلؤی مرجان استکه دایم در خیال من لب و دندان جانان است
SığmazamMəndə sığar iki cahan, mən bu cahanə sığmazam,Gövhəri-laməkan mənəm, kövnü məkanə sığmazam.
Qəzəl 222قصد زلف یار داری در سر ای دل هی مکنمرد این سودا نه ای با دلبر ای دل هی مکن
Qəzəl 248ای خیال چشم مستت خون صهبا ریختهزلف مشکین تو را سرهاش در پا ریخته
Rübai 41ای خلق جهان به جملگی بشتابیدباشد که همه سی و دو را دریابید
Rübai 73خواهی که به سرچشمه جان یابی راهیا بر فلک شرف برآیی چون ماه
Qəzəl 4بهشت و حور، بی وصلت، حرام است اهل معنی راکزان وصل تو مقصود است مشتاق تجلی را
Qəzəl 53جز وصل رخت چاره درد دل ما نیستاین حال که را باشد و این درد که را نیست
Qəzəl 83دلدار ما به عهد محبت وفا نکرددل برد و رفت و هیچ دگر یاد ما نکرد
Qəzəl 233عاقل دانا بیاب آیت سحر مبینچشم خرد باز کن در رخ یارم ببین
Gətir, gətir, gətir ol kaseyi rəvanpərvərGetir, gətir, gətir ol kaseyi rəvanpərvər,Götür, götür, götür ol çəngi, bir nəva göstər.
Qəzəl 218ساقی! نسیم وقت گل آمد شتاب کنباب الفتوح میکده را فتح باب کن
Rübai 24در مملکت فضل خدا، شاه ولی استاز سر خدا با دل آگاه ولی است
Rübai 43آن سی و دو خط وجه آدم چو ندیدشیطان، به خلاف حق سر از سجده کشید
Rübai 52خواهی که بیابی از همه چیز وقوفیا در دو جهان به فضل گردی معروف
Mövsimi-novruzü neysanMövsimi-novruzü neysan aşikar oldu yenə,Şəhrimiz şeyxi bu gün xoş badəxar oldu yenə.
Rəvanmıdır, rəvamıdır, həbibiRəvamıdır, rəvamıdır, həbibiKi, oda yandırasan mən qəribi?
Üzünü surəti-rəhman oxurlarÜzünü surəti-rəhman oxurlar,Xətini sünbüli-reyhan oxurlar.
Qəzəl 49لوح محفوظ است پیشانی و قرآن روی دوست«کل شی ء هالک » لاریب اندر شأن اوست
Qəzəl 55هر که با جام می لعل لبش همدم نیستدر حریم حرم حرمت ما محرم نیست
Qəzəl 63خون ببار از مژه ای دیده! که دلدار برفتمونس جان و قرار دل بیمار برفت
Qəzəl 109چنین که چهره خوب تو دلبری داندنه حسن حور و نه رخساره پری داند
Qəzəl 120ماه بدر از روی خورشیدم حکایت میکندوین سخن در جان اهل دل سرایت میکند
Qəzəl 121عقل را سودای گیسوی تو مجنون میکندفکر آن زنجیر پر سودا عجب چون میکند
Qəzəl 137شبی که ماه من از مطلع جمال برآیدمه تمام ببینی که با کمال برآید
Qəzəl 142آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندیدمحروم شد زجنت و حور و لقا ندید
Qəzəl 153ای گل روی تو را حسن و بهایی دگرزلف تو از هر گره نافه گشایی دگر
Qəzəl 157تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخوروصل یار آید، شوی زان خرم، ای جان غم مخور
Qəzəl 159بر سینه من ناوک مژگان زدهای بازدر جان و دلم آتش هجران زدهای باز